Ik was 23 jaar oud en verafschuwde mezelf. Ik lag urenlang op bed en kon geen reden vinden om me ook maar te bewegen. Ik was moe van dit leven vol studeren en werken, altijd alleen maar serieuze dingen doen. Ik voelde me vast zitten in een wereld waarin ik niet wilde leven, maar ik wist niet hoe ik eruit moest komen. De afgelopen 7 jaar was ik alleen maar bezig geweest met studeren en werken. Het was misschien slechts eens in het kwartaal dat ik met vriendinnen van de middelbare school iets leuks ging doen en dat was het dan.

Los daarvan werd ik de afgelopen 3 jaar lastiggevallen, geïntimideerd, bedreigd en zwart gemaakt door een valse hindoepriester die misbruik van me wilde maken, wiens zogenaamde ‘liefde’ ik had afgewezen en wie die afwijzing niet kon accepteren. Ik werd bang, paniekerig en depressief. Er zijn tijden geweest dat ik niet eens de moed had om buiten mijn woning te stappen. Ik had veel paniekaanvallen, heb auto-ongelukken gehad en er zijn tijden geweest dat ik zelfmoord wilde plegen. Het leven was een hel geworden…..

De politie deed niets, mensen namen me niet serieus, therapieën hielpen niet en ik voelde me zo eenzaam, dat de enige overleving die ik zag, was om al mijn tijd aan mijn carrière te besteden, zodat ik niet met die negatieve gevoelens, emoties en slechte herinneringen hoefde te dealen. Op sociaal gebied isoleerde ik mezelf steeds meer en meer, en ik werd een workaholic. Zelfs na mijn burn-out viel ik terug in mijn oude patronen. Er zijn veel tijden geweest dat ik me realiseerde dat mijn leven en ik zo’n bende waren en toch besloot ik elke keer om workaholic te blijven en weg te rennen van iedere slechte emotie, gedachte en ieder gevoel dat ik ergens diep in mezelf wegduwde.

Wie had toen gedacht dat ik ooit uit die bende zou komen? Wie had gedacht dat ik ooit mijn baan zou opzeggen en voor 3 maanden naar India zou vliegen met een backpack van 5 kg? Wie had gedacht dat diezelfde zwakke persoon nu in de bergen op trektocht zou gaan, gletsjers zou beklimmen, van een berg af zou snowgliden en paden zou volgen waarvan ze niet weet waar ze naartoe leiden?

Sinds ik terug ben uit India word ik ergens naartoe geleid. Het voelt alsof het universum zich aan het voorbereiden is om mij te bevrijden. Nu is het aan mij om actie te ondernemen en het te laten gebeuren.

13 jaar lang heb ik dag in en dag uit gestudeerd en gewerkt. Ik voelde me als een geprogrammeerd wezen. Hoewel ik routine had in mijn leven en een goede carrière had, voelde ik altijd een soort leegte in me, omdat ik altijd het gevoel had dat ik niet echt aan het leven was. Ik voelde mijn hart niet kloppen, ik deed geen spannende dingen, ik liet de gekke meid in mij niet vrij rennen…..

Maar nu heb ik het gevoel dat mijn tijd is aangekomen. Alhoewel ik me zorgen maak over vragen als hoe ik mijn rekeningen zal gaan betalen etc. Wat er nu in mijn leven gebeurt, voelt als een teken dat ik een bepaalde richting op moet gaan. Ik heb een milieu nodig waar ik alle tijd en ruimte heb om aan mezelf, mijn leven, mijn talenten en vaardigheden te werken, zodat ik uiteindelijk mezelf kan inzetten voor anderen.

Ik bereid me voor om daar naartoe te gaan waar mijn hart me zal brengen… en als je mijn blogs hebt gelezen of me op Instagram volgt, weet je waar dat zal zijn 🙂

Sommige plaatsen nemen een speciaal plekje in je hart in en roepen mooie herinneringen op. Voor mij is zo’n plaats Dharamshala. Ik weet niet waarom, maar elke keer als ik daar naartoe ga, breng ik er meer dagen door dan ik gepland had. Alsof iets niet wil dat ik wegga.

Elke keer dat ik in Dharamshala ben, vergeet ik dat er zoiets bestaat als tijd, dagen en uren.. Ik voel me zo verbonden met de natuur en mezelf, alsof iets mijn geest en ziel aan het voeden is, en me zegt dat het oké is om de verbinding te verdiepen en mezelf toe te staan om me naar het licht toe te keren. “Geef je eraan over; je bent nu veilig.”

Het is een plek waar ik tot rust kom, een plaats van ontspanning. Hoewel ik daar ook een traumatische ervaring heb gehad, voelde het ook als een plaats waar ik daadwerkelijk aan het helen was. Elke keer dat ik in Dharamshala ben, ontmoet ik de meest prachtige mensen. Ze zijn zo fijn en vredevol. Ik voelde me zo welkom en de vibraties van vriendelijkheid en compassie gaven me een nog veiliger gevoel dan ik ooit op Aarde heb gehad.

Tegelijkertijd voelde ik veel worstelingen. Ik denk dat het de ultieme worsteling was tussen mijn persoonlijke behoeften en mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Ik voelde me bang voor die verbinding. Wat als ik mezelf zou verliezen? Wat als ik nooit terug zou komen? Wat als ik hier voor de rest van mijn leven zou blijven? Ik dacht aan mijn familie en verantwoordelijkheden naar mijn ouders, die in Nederland wonen. Hoe kon ik zo zelfzuchtig zijn om alleen aan mezelf te denken? Dus beide keren heb ik Dharamshala abrupt verlaten.

Nu roept de plaats me opnieuw. In maart heb ik een 10-daagse vipassana gedaan en elke dag kwamen deze plaats, de valleien en bepaalde personen van deze plaats in mijn meditatie. Je zult het niet geloven, maar toen ik thuis kwam en mijn Facebook opende, had een van ze mij zelfs een vriendschapsverzoek gestuurd (kun je nagaan: na zoveel maanden niet in contact te zijn geweest..). Was het een teken? In het begin voelde ik me verheugd, maar toen begon ik weer bang te worden. Wat als ik mezelf zou verliezen? Wat als ik een verkeerde beslissing zou nemen?

Sinds die tijd is mijn vertrek naar India alleen maar meer en meer aan het vertragen geweest. Ik zou in mei naar India vertrekken, maar nu zijn de omstandigheden zo geworden, dat ik pas op z’n vroegst eind september zal kunnen vertrekken. Nu weet ik niet wat er met me aan de hand is. Die valleien, die herinneringen, die plaatsen, die ervaringen… Ze blijven maar in mijn gedachten komen. Het geeft me zo’n rusteloos gevoel. Wanneer ik ook probeer te rusten, blijven die flashbacks mij achtervolgen. Dezer dagen slaap ik zó licht en krijg ik geen goede rust. Wat gebeurt er met me?

Gisteren was ik bij de sportschool en er was niemand in de fitnessruimte. Ik voelde me zo rusteloos, dat ik het uit wilde schreeuwen: “Wat is er met Dharamshala?!” Ik denk dat er maar één manier is om daarachter te komen…..

Vandaag is het Internationale Yogadag. Een bijzondere dag waarop mensen wereldwijd massaal yoga beoefenen. De Indiase premier Narendra Modi, die dit idee initieerde, noemt yoga “India’s cadeau aan de wereld”. Dat is niet zonder reden.

Hoewel yoga vandaag de dag meer bekend staat als het doen van lenige en acrobatische houdingen, is yoga van oorsprong een filosofische leer die ons leert om te leven vanuit ons eigen innerlijke centrum van levensenergie. Yoga leert ons lichamelijk, geestelijk en emotioneel in balans te komen, in onze eigen kracht te staan en collectief bewustzijn te ontwikkelen. Wanneer je yoga goed integreert in je leven, wordt je innerlijke kracht vergroot en ontstaat er een grotere verbinding met de bron van het leven, of je dat nu het Goddelijke, het universum of “de oorsprong” noemt.

Zelf ben ik begin 2016 begonnen mezelf te verdiepen in yoga. Ik had er al veel over gelezen in de geschriften, maar nu wilde ik het echt leren toepassen. Daarom besloot ik yogalessen te nemen. Dat bleken eigenlijk gewoon lenigheidslessen te zijn. Over de toepassing van de yogafilosofie in het dagelijkse leven werd niets uitgelegd. De nadruk lag op het nadoen van lichaamshoudingen en gecontroleerd ademhalen. Al snel kwam ik erachter dat dit voor mij te hoog gegrepen was. Mijn lichaam was van alle kanten geblokkeerd en na elke les lag ik de komende paar dagen plat op bed. Ik was uitgeput en alles deed zeer.

Ik besloot te mediteren op de vraag wat yoga eigenlijk is en vroeg het Goddelijke om hulp. Ik was vastberaden om yoga te ervaren, maar iedereen met wie ik het erover had, bleef maar praten over ademen, lichaamsbewegingen en mediteren. Bovendien hadden ze het over een hemels gevoel van innerlijke vrede; iets wat ik totaal niet ervaarde! Mijn ademhaling wilde niet, mediteren was een helse ervaring en mijn lichaam wilde niet in die houdingen komen. Al snel kreeg ik het besef dat ik op het verkeerde niveau was begonnen. Asana (lichaamshouding) is niveau 3, terwijl ik niveau 1 en 2 (yama en niyama) nog niet eens was doorlopen.

Het hele jaar 2016 ben ik toen actief aan de slag geweest met de yama’s en de niyama’s, de basis van de yogaleer. Vervolgens waagde ik begin 2017 opnieuw een poging voor yogalessen, dit keer bij een andere yogaschool. Hier leerde ik de houdingen héél rustig aan. We begonnen met heel eenvoudige houdingen en moesten deze net zo lang herhalen totdat we wat ervaarden. Elke keer als ik een houding verkeerd deed, corrigeerde de yogadocente me en vroeg ze me of ik het verschil voelde. 9 van de 10 keer voelde ik dat verschil niet. Dan zette ze me terug in mijn verkeerde houding en vroeg ze het opnieuw. Op die manier heb ik geleerd mijn lichaam beter te observeren en ook vooral geduld te hebben met mezelf.

De lessen duurden anderhalf uur per keer en ik besloot meerdere lessen in de week te nemen. Ook thuis probeerde ik een en ander te beoefenen. Dat was heel zwaar. Nu ik yoga in mijn dagelijkse leven integreerde, voelde ik veel meer wat de (lichaams)houdingen en situaties met me deden. Ik voelde mijn levensenergie stromen (en ook regelmatig stagneren). Ik voelde de knopen in mijn lichaam los weken (soms zelfs los schieten; auw!). Ik voelde wat ademhaling met mijn energie deed. Bovendien voelde ik mijn lichaam en geest meer in balans komen. Ik werd meer bewust van mijn lichaam, geest en emoties. Het voelde erg therapeutisch. Yoga bleek voor mij veel effectiever dan 2 jaar therapie.

Het lukt me nog steeds niet om dagelijks asana’s te beoefenen. Soms lukt het een paar weken, daarna weer een paar weken niet; zo gaat het op en af.. Daarom ben ik bezig mijn basis van yama en niyama te versterken, zodat ik (hopelijk) meer focus en discipline krijg. Ik ben er inmiddels wel van bewust dat ware beoefening van yoga heel veel positiefs met je kan doen en blijf dat zoveel mogelijk vasthouden. Yoga maakt me lichamelijk, geestelijk en emotioneel fit en gezond. Wanneer ik yoga beoefen, zit ik lekker in mijn vel en voel ik me ontspannen. (Wanneer ik het niet beoefen, voel ik het ook al snel, maar ik moet die discipline nog zien op te brengen om het dagelijks vol te houden; yoga kan erg confronterend zijn.)

Hoewel het zeker niet altijd even leuk en makkelijk is, zou ik het iedereen aanraden.

Zondagochtend kwam ik terug van mijn stilteretraite. Ik had 10 dagen in een meditatiecentrum doorgebracht, waarvan 9 dagen in edele stilte, soberheid, zonder enige afleiding en zonder enig contact met anderen; hetzij mondeling, lichamelijk, schriftelijk of non-verbaal.

Veel mensen denken dat dat heerlijk is, “lekker helemaal zen 10 dagen in een meditatiecentrum zitten mediteren”, in een rustig gebied omringd door veel groen, bomen, zingende vogels en kukelende hanen. Maar zo intensief mediteren is helemaal geen zen; ik heb het ervaren als een diepe chirurgische operatie van mijn geest, notabene zonder verdoving. Het was ook verdomd koud buiten en de stormen (bleek achteraf te komen door een tornado in de buurt), grijze wolken, regenbuien en bomen die met wortel en al waren omgevallen, waren ook niet bevorderend voor een positieve mindset.

Chirurgische operatie zonder verdoving

Tijdens mijn stilteretraite werd ik continu geconfronteerd met alle pijn, verdriet, angsten, onzekerheden en andere emoties die ik tijdens mijn leven heb weggestopt. Dat was zwaar, pijnlijk en ontzettend confronterend. Ik heb gehuild, innerlijk geschreeuwd en er zijn momenten geweest dat ik hyperventilerend neerstortte op de grond van de badkamer, waar ik me vaak verstopte zodat ik anderen niet zou storen in hun proces. Ik had af en toe de neiging om phoot phoot ke te rowe.

Het was dat er zoveel mensen in het centrum zaten en ik gedisciplineerd was om alle (stilte)regels netjes te volgen, anders hadden ze me waarschijnlijk aan de andere kant van het gebouw nog gehoord. De pijn en het verdriet waren zo intens… Op veel momenten voelde het ondragelijk. De pesterijen vroeger op school, de smaad & laster vanuit religieuze voorgangers, de (seksuele) intimidatie tijdens werk en in de mandir waar ik vrijwilliger was, de vervelende familieconflicten die haast eeuwig voelden, de aanranding door een vertrouwenspersoon, vervelende dingen die ik tijdens mijn reizen in India heb meegemaakt…

Voornamelijk dingen “waarover je niet openlijk hoort te praten”, zeker niet als Hindoestaanse. “Je hoort je vuile was niet buiten te hangen.” Praten over je problemen en zeker smaad, laster en vooral (seksueel) misbruik is voor velen nog steeds een taboe. Hoewel ik voor veel mensen overkom als sterk persoon heb ook ik mijn angsten en onzekerheden; ik durf nog steeds niet over alles te praten, zeker niet in details. Ik heb de ervaring dat mensen niet de moeite nemen om naar me te luisteren, dat ze me niet begrijpen, dat ze me niet geloven, dat ze (mij) (ver)oordelen, of dat ze misbruik van me maken wanneer ik me kwetsbaar opstel.

Praten helpt niet altijd

Als ik erover probeerde te praten met mensen uit mijn omgeving, dan kreeg ik meestal te horen dat “het geen zin heeft om erover te praten”. “Het is al gebeurd; je moet het nu gewoon loslaten.” “Je moet ophouden met piekeren; je hebt er alleen maar jezelf mee.” Alsof je uit een donkere kamer probeert te komen en iemand gewoon keihard de deur voor je neus dicht smijt. Zo voelde het… (leuk en aardig, dat “loslaten” en “ophouden met piekeren”, maar HOE doe je dat dan?????) Innerlijk bleef het een gevecht en op veel momenten leefde ik maar met een masker op of stortte ik me op mijn carrière en HindoeDharma.nl, wat behoorlijk uit de hand liep, met werkweken tot 80 uur per week. (Als je geen hulp kunt vinden, dan maar je problemen wegstoppen en de aandacht ervan afleiden…..)

Zoektocht naar hulp

Op een gegeven moment weet je niet meer wat je moet doen en wie je moet vertrouwen. Mijn huisartsen namen me ook niet serieus, want “ik zag er zo goed uit” en “ik deed gewoon mijn dagelijkse dingen, had een succesvolle carrière en functioneerde goed”. “Dus ze zagen het probleem niet”. Een verwijzing voor psychologische hulp kreeg ik dus ook niet. En zonder verwijzing van je huisarts wordt psychologische hulp niet vergoed, kreeg ik van psychologen te horen. Overstappen van huisarts was ook geen mogelijkheid, want geen andere huisarts in de omgeving nam nieuwe patiënten aan en anders viel ik wel niet in hun postcodegebied (ook al zaten sommige huisartsen slechts 1 of 2 km van mijn huis). Het sloopt je gewoonweg als je steeds tegen zulke muren oploopt…

Mijn redding; er was nog hoop

Uiteindelijk kwam er in 2015 een fantastische personal coach op mijn pad, met wiens hulp en begeleiding ik enorme stappen heb gemaakt in mijn verwerkingsproces en naar een gelukkiger leven. Ook naast en na het coachtraject ben ik stappen blijven zetten, begeleid door het universum. Dat heeft me enorm geholpen. Vooral de eerste bewuste en actieve stappen op het achtvoudige pad van Patanjali zijn mijn redding geweest. De vruchten die ik hierdoor heb ontvangen, zijn enorm en veel meer en zoeter dan voorheen, toen ik nog elke dag 3 uur lang allerlei puja’s, mantrarecitaties e.d. verrichtte. Het was ware dharma die de sleutel bleek te zijn naar verlossing van mijn ellende.

Nog niet verlost

Natuurlijk heb ik nog steeds mijn issues en tegenslagen. (Als ik helemaal verlost was van mijn ellende, dan zat ik waarschijnlijk net als Buddha ergens onder een boom mensen te onderwijzen in dharma.) Er is nog veel shit op te ruimen uit het verleden. Door mijn stilteretraite ben ik in ieder geval weer flink wat stappen verder gekomen. Ik besef me nog sterker dan voorheen dat jezelf ontwikkelen – alle wikkels weghalen – dé manier is om los te komen van je ellende en vruchtbare stappen te zetten naar een gelukkiger leven. En dat lukt me ook dagelijks een beetje meer, door er bewust en actief aan te werken.

Het is alles behalve makkelijk en het vereist veel discipline en doorzettingsvermogen. Persoonlijke ontwikkeling is natuurlijk ook een pad zonder einde. Maar wat het je uiteindelijk allemaal brengt, is een wonderlijke en fantastische ervaring. Op een gegeven moment gaat het je niet meer zozeer om het einddoel, maar begin je gewoon ontzettend te genieten van de reis die je maakt en anders wel van de vorderingen die je maakt.

PRAAT!

Ik besef dat ik me erg open opstel met dit artikel. Niet iedereen is het gewend om dit soort verhalen te lezen en sommigen zullen het schokkend vinden of belachelijk dat ik dit allemaal zo open deel. “Face your problems, don’t facebook them,” lees ik regelmatig op social media. Echter “facebook” ik wél mijn problemen, omdat ik ervan overtuigd ben dat dit niet alleen míj helpt, maar ook anderen.

Het is niet alleen dat schrijven mij helpt om zaken voor mezelf helder te krijgen en mijn proces bewust te ervaren en reflecteren. Ik wil ook graag mijn bijdrage leveren aan het proces van anderen, zodat ook zij de vruchten mogen ervaren die ik op mijn pad heb mogen ervaren. Ook wil ik graag geven wat ik tijdens mijn zoektocht heb gemist. En dat is ervaring. Iedereen heeft het altijd over de “wat” en “waarom” van het heelproces; de “hoe” wordt vaak achterwege gelaten.

Ook wordt vaak wel gesproken over de positieve kanten van de “hoe” en niet over de negatieve kanten. Voordat ik jaren geleden begon met mediteren, kreeg ik bijvoorbeeld nooit te horen dat mediteren pijnlijk kon zijn. Nee, “mediteren was allemaal zen” en tijdens meditatieworkshops die ik volgde, zat ook altijd iedereen zo stil en kalm als een Buddha. Waarom struggelde ik dan altijd zo met mijn benen, pijnen in mijn lichaam en allerlei pijnlijke flashbacks, herinneringen en emoties?!

Ik vind het belangrijk om beide kanten van de medaille te laten zien en hoop anderen hiermee te inspireren en te motiveren om alsjeblieft door te zetten. Geef nooit op! Ik weet dat het ontzettend makkelijk klinkt. Het heeft ook jaren geduurd voordat ik op dit punt ben gekomen. Het is vallen en opstaan, ups en downs. Nog steeds val ik regelmatig en heb ik mijn dips. Soms zit ik zelfs even een paar weken weer in een diep dal. Maar uiteindelijk vind ik steeds weer de kracht om eruit te klimmen. Wanneer ik dat doe, voel ik me weer een stuk sterker dan ooit tevoren.

Ik hoop dat ook jij de kracht vindt om op te staan na elke val en te werken aan een gelukkiger leven. Als je 10 keer valt, is dat niet erg; als je maar 11 keer opstaat.

Als ik je ergens mee kan helpen, voel je vrij om me een berichtje te sturen.

Op 23 maart a.s. komen Ketu en Shani elkaar tegen en zullen zij tot 23 januari 2020 in hetzelfde teken blijven staan. Veel mensen raken in paniek als ze over deze combinatie horen, omdat Ketu en Shani door veel hindoes als negatieve graha’s worden gezien. Terwijl Ketu en Shani juist heel mooie graha’s zijn en ons veel kunnen brengen. Geen reden voor paniek dus!

Ketu staat voor spiritualiteit, loslaten en moksha (verlossing). Het is het gebied dat op de achtergrond speelt en te maken heeft met het helen van het verleden, hetzij dit leven of vorige levens. Wanneer Ketu zwak voor ons is, voelen we ons onzeker en/of hebben we de neiging om op te geven. Terwijl Ketu’s sterke kant is dat het ons geestelijk kan ontwikkelen door middel van onthechting. Het is maar net op welke kant van Ketu we ons toeleggen en in hoeverre we Ketu laten domineren in ons leven.

Shani staat voor verantwoordelijkheidsgevoel, geduld en volharding. Het is het gebied dat te maken heeft met de aardse levenslessen die we te leren hebben. Shani leert ons met beide voeten op de grond te blijven door onze ruimte te bedrukken, zodat we leren onze taken te doen, verantwoordelijkheid nemen voor alles waar wij aan gebonden zijn en leren omgaan met blokkades. Terwijl Shani’s zwakke kant is dat het ons angstig en/of verdrietig kan maken en ons een gevoel van druk kan geven, kan Shani ook juist organisatorische vaardigheden geven, ons leren praktisch en pragmatisch te handelen en dienstbaar te zijn.

De combinatie van Shani en Ketu zorgt ervoor dat er een soort haat-liefdeverhouding is met het hele idee van werk en verantwoordelijkheid (“ik werk heel hard, maar eigenlijk wil ik de boel de boel laten”). Het is een les die we moeten leren. Wellicht is de belangrijkste les wel om een balans zien te vinden tussen het aardse werken en de spirituele zingeving in het leven.

Maar niet getreurd! 14 maart komt Brihaspati Shani en Ketu vergezellen en dat brengt ons een periode waarin we een extra energie krijgen om oude patronen die ons niet meer dienen, te doorbreken en/of los te laten. We leren belangrijke lessen rondom financiën, alles waar wij waarde aan hechten en zelfs ons geloof, missie en doelen in het leven. De periode van 14 maart tot 8 mei 2019 brengt veel potentie met zich mee om ons bewustzijn te vergroten, als we hier maar voor open staan en hier serieus mee bezig zijn.

Elke planeet of graha heeft een eigen positieve en minder positieve kant, maar uiteindelijk leren zij ons de lessen die voor ons bestemd zijn in het leven. Ja, het kan voor wat uitdagingen zorgen, maar uitdagingen zijn er om aangepakt te worden en vooral om er beter van te worden. Wanneer we dat doen, zullen we vanzelf merken dat we worden onderhouden door de liefde van God of het universum.

Ben jij iemand die altijd meer geeft? Ren jij jezelf vaker voorbij? Of heb je gewoon meer behoefte aan energie en balans in je leven en weet je niet hoe je het moet aanpakken? De komende workshops staan in het teken van rust, balans en helen. Meld je snel aan!

HindoeDharma.nl bestaat 13 jaar. Hoewel de tijd op de momenten zelf zo langzaam leek te gaan, voelt het nu alsof de jaren voorbij zijn gevlogen.

Steeds meer mensen weten HindoeDharma.nl te vinden als zij vragen hebben over het hindoeïsme, maar ook voor janma kundali’s, astrologische readings en als het gaat om vedische kennis als instrument voor persoonlijke ontwikkeling, voor personal coaching bijvoorbeeld of privélessen.

Soms is het fijn om gewoon een luisterend oor te hebben, persoonlijk advies of iemand met wie je regelmatig kunt klankborden. Ik voel me dankbaar en gezegend dat mensen mij hierin vertrouwen, ik een steun mag zijn voor anderen en een bijdrage mag leveren aan hun zoektocht.

Ik ben er steeds meer van overtuigd dat het opzeggen van mijn baan vorig jaar de beste keuze is geweest die ik had kunnen maken. Het zorgt ongetwijfeld voor veel minder inkomsten, aangezien HindoeDharma.nl voor een groot deel een vrijwillig initiatief is, maar de voldoening die het me geeft om anderen fulltime te mogen dienen, is niet in materie uit te drukken.

Eind vorig jaar was ik ontroerd toen een persoon me een envelop met drie briefjes van 50 euro gaf als dankbaarheid voor het werk dat ik met HindoeDharma.nl doe en van de week vond ik een anonieme envelop met een paar briefjes van 50 euro in mijn brievenbus met een verzoek hiermee mensen de mogelijkheid te bieden om gratis kennismakingsgesprekken te voeren voor personal coaching.

Ik vind dit zulke prachtige gebaren en ben hier enorm dankbaar voor. Niet alleen om het gebaar zelf, maar vooral omdat het zo’n positief contrast is vergeleken met de dreigbrieven die ik jaren geleden kreeg. Na al die jaren ervaar ik eindelijk de vreugde om niet meer ‘verboden’ te zijn. Ik hoef niet meer anoniem mijn kennis en ervaringen te delen, ik hoef niet meer bang te zijn voor anderen en ik ontvang zoveel liefde en dankbaarheid. Dat doet mij veel.

Degenen die mij deze giften hebben gegeven, dank ik hartelijk voor hun lieve bijdrage en blijk van waardering. Ook jullie als lezers en deelnemers van de activiteiten dank ik hartelijk voor jullie vertrouwen en het helpen groeien van HindoeDharma.nl en mij als persoon.

Ik hoop jullie snel weer te ontmoeten.

Dharma ki jai ho!

Hartelijke groet,
Ranjita

13 jaar geleden had ik een bepaalde droom: een zelfverzekerde vrouw zijn. Van buiten leek ik dat wel, maar van binnen zat ik nog vaak vast in angsten, oordelen of verwarring.

In die tijd moest ik mijn vorm van spiritualiteit in het geheim beleven en delen met anderen. Ik schreef veel erover en deelde mijn inzichten met kleine groepen mensen die ervoor open stonden en die mij konden verstaan, maar dat deed ik anoniem. Het ging namelijk om een (voor velen) nieuwe spiritualiteit die indruiste tegen de gevestigde religieuze orde, en dat ook nog als jongere, vrouw en ‘geen brahman’ zijnde. Daar kreeg ik veel kritiek op, boze reacties en zelfs dreigmails. Daardoor voelde ik me een verboden vrouw. Later waren mensen erachter gekomen wie ik was en waar ik woonde, waardoor de bedreigingen enger werden. Toen werd dat gevoel van verboden zijn alleen maar sterker.

Ik ben jarenlang op diverse manieren bedreigd, door het slijk gehaald en lastiggevallen. In mijn diepste dal werd ik bijna dagelijks achtervolgd, werden mijn autobanden steeds lek geprikt en kreeg ik stenen met dreigbrieven tegen mijn huis. Daardoor heb ik jarenlang in angst geleefd. Toch was ik vastberaden om mijn missie door te zetten; ik was ervan overtuigd dat dharma mij verder zou helpen om mijn droom waar te maken. Voor de buitenwereld was ik sterk, maar van binnen voelde ik mijn wereld en mezelf in elkaar storten. Ik kreeg symptomen van depressie en heb er zelfs vaker aan gedacht om aan alles een einde te maken, en daarmee bedoel ik mijn hele leven.

Het verboden zijn heeft mij diep geraakt en behoorlijk gevormd. Ik kon niet volledig mezelf zijn en voelde me een soort buitenbeentje. Dat beïnvloedde ook de manier waarop ik over mezelf dacht. Ook al wist ik heel goed hoe sterk en onafhankelijk ik was; diep van binnen was er toch een twijfel of ik niet inderdaad vreemd was, of minderwaardig. Ook voelde ik me er ontzettend eenzaam door. Uit verdediging kon ik me soms hard en vrijmoedig opstellen, maar van binnen was er altijd de pijn om afgewezen te worden. Dus aan de ene kant volgde ik de moralen van mijn omgeving en aan de andere kant beleefde ik stiekem een heel ander levenspad, dat ik anoniem (later dus ‘ontmaskerd’ en daarna openlijk) deelde via een website.

Inmiddels ben ik al jaren steeds meer afstand aan het doen van mijn ‘verboden zijn’ en sta ik mezelf toe om mezelf te openen, meer te leven, mijn hart te volgen en de dingen te doen die mij gelukkig maken. Ik ben naar buiten getreden, heb op verschillende platforms voor grote groepen mensen gesproken, workshops & cursussen gegeven, mijn volledige naam bekend gemaakt en zelfs mijn gezicht meerdere malen op televisie laten zien. Er zijn zelfs regelmatig mensen die mij benaderen omdat zij met bepaalde zaken zitten en erop vertrouwen dat ik hen kan helpen, hetzij met een luisterend oor, persoonlijk advies, bemoedigende woorden of zelfs een coachtraject.

Mijn angsten, oordelen en verwarring zijn nu langzaam maar zeker aan het verdwijnen. Dagelijks werk ik hard aan mijn persoonlijke ontwikkeling, om in mijn eigen kracht te staan en voluit te leven. De basis is nu gelegd en ik sta voor een nieuwe fase van mijn leven. Het nemen van de volgende stap is spannend, want het is onbekend terrein en ik ben vrij voorzichtig ingesteld; ik neem niet zomaar risico’s. Tegelijkertijd weet ik dat ik het aankan en dat het me alleen maar goeds kan brengen. Ik heb nu zoveel ervaringen opgedaan in mijn leven, dat ik nu niets meer te verliezen heb. Wat er ook komen zal; ik weet dat ik het aankan en het is doodzonde om nu te stoppen.

13 jaar lang heb ik het gedaan en het heeft me zoveel prachtigs gebracht. Ik voel me nu steeds minder een verboden vrouw en ik leer eindelijk voluit te leven. Zo is mijn ‘kindje’ ook gevoed en gegroeid. Yup, HindoeDharma.nl bestaat 13 jaar…..

(woorden geïnspireerd door het boek “De verboden vrouw spreekt”)

Sinds ik aan het afkicken ben gegaan van het workaholisme worstel ik steeds meer met de vraag wat nu eigenlijk het doel van mijn leven is.

Ik besef steeds meer hoeveel shit ik heb meegemaakt en hoe ontzettend ik ben veranderd vergeleken met vroeger. Als ik naar oude foto’s van mijn middelbare schooltijd kijk, zie ik mezelf stralen, bloeien en groeien. Maar vanaf een bepaald punt in mijn leven zie ik mezelf ook behoorlijk bergafwaarts gaan. Daarna is het allemaal met ups en downs gegaan. Met vallen en opstaan ben ik gekomen waar ik nu sta, maar sinds afgelopen zomer sta ik meer dan ooit op een groot kruispunt in mijn leven en sta ik voor de grote vraag: Hoe moet ik nu verder?

Of het after travel blues zijn, het dertigersdilemma is of het gewoon is dat ik nu eindelijk bijna klaar ben met het opruimen van alle shit, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik ontzettend onrustig word van het feit dat mijn hele “doelenbeeld” van de afgelopen jaren nu compleet overhoop gegooid is. Ik bedoel: ik wilde mijn leven aan dharma wijden, als een soort asceet, en dan krijg ik tijdens mijn spirituele reis te horen dat ik mijn dharma moet vervullen middels het aardse pad. Dat aardse pad waar ik mezelf al jaren ver van houd! Chitchat, luchtige gesprekken, nieuwe mensen ontmoeten, relaties aangaan, een gezin stichten, kinderen baren en opvoeden; AAAAAAAAAAHHHHH!!!!!

Het grappige is dat werken en geld verdienen – waar mijn focus de afgelopen 10 jaar op heeft gelegen – nu totaal naar de achtergrond is verdwenen. Ik heb helemaal geen zin meer om te werken en ook maar met geld bezig te zijn. Ik doe nu gewoon wat mijn gevoel zegt en vind de meeste keuzes wel prima. Al worstel ik natuurlijk nog wel met mijn weerstand tegen het bewandelen van het nieuwe pad dat mij te wachten staat. Tijdens mijn innerlijke reis krijg ik namelijk heel vaak de boodschap dat ik moet gaan reizen en een tussenjaarprogramma moet doen. Nu zit reizen natuurlijk wel goed; no problemo, mijn backpack staat al klaar. Maar een tussenjaarprogramma! Dat vind ik best eng…

Tegelijkertijd weet ik dat ik het echt nodig heb, zeker op dit punt van mijn leven. Ik heb zoveel kansen laten gaan door angsten, smaad, laster, sociale druk en verwachtingen van mijn omgeving, dat het nu tijd is om me op mezelf te focussen en uit te vogelen wie ik nu eigenlijk ben, waar ik echt blij van word, wat mijn specifieke dharma is en wat mij allemaal te wachten staat in het leven. Ik heb me heel lang op anderen gefocust en nu is het dan eindelijk tijd om de regie van mijn leven volledig in eigen handen te nemen. Dat is best eng, want dat betekent dus ook dat ik mensen zal moeten teleurstellen en afscheid zal moeten nemen van oude zaken en gewoontes om me op iets compleet anders en nieuws te storten, waarvan ik niet weet wat ik moet verwachten en waar het me zal brengen. *zucht*

Terwijl ik dit schrijf, lacht een innerlijk stemmetje: “Je weet heel goed wat je allemaal te wachten staat; je moet er alleen nog aan geloven.” Misschien is dat ook wel zo. Stiekem weet ik ergens wel dat het allemaal een fantastische ervaring zal zijn, ik er een hoop van zal leren en er prachtige ervaringen aan zal overhouden.

Het is tijd om oude zaken nu voor eens en altijd recht te zetten en het leven te leiden dat voor mij bestemd is…..