Het spirituele pad dat ik niet langer kan negeren
Gisteren heb ik mijn reikimaster gevraagd of hij mij wil begeleiden op de weg naar het reikimasterschap. En hij heeft mij geaccepteerd als reikimaster-kandidaat.
Het is een zin die ik inmiddels al een paar keer heb opgeschreven en uitgesproken. En toch voelt het nog een beetje onwerkelijk om hem zo zwart op wit te zien staan. Want ergens weet ik al langer dat het leven mij deze richting op aan het sturen was. Alleen wilde ik het toen nog niet accepteren. Elke keer als het naar boven kwam, bagatelliseerde ik het, wuifde ik het weg of zocht ik naar redenen waarom het niet voor mij bestemd was, of het toch niet nodig zou zijn. Maar sinds de afgelopen weken kan ik er niet meer om heen dat dit het pad is dat zich voor mij aandient.
Voor wie Reiki niet kent: Reiki is universele levensenergie, vergelijkbaar met prana in de vedische leer. Het verwijst ook naar een spirituele beoefening waarmee je je eigen levensenergie en die van anderen beter kunt laten stromen, zodat er op verschillende niveaus heling kan ontstaan: fysiek, mentaal, emotioneel, energetisch en spiritueel. Dat kan via aanraking met de handen en, wanneer je je wat verder verdiept in de beoefening, ook op afstand. Hoewel Reiki van oorsprong Japans is, zijn vergelijkbare ideeën over levensenergie en manieren van helen ook terug te vinden in de Veda’s en diverse andere religies. In oude Indiase teksten wordt bijvoorbeeld beschreven hoe met aanraking en levensenergie werd gewerkt om ziektes te genezen, mensen te helen en het bewustzijn verder te ontwikkelen.
Toen ik twee jaar geleden terugverhuisde van India naar Nederland, was er diep van binnen al een gevoel dat mijn pad met Reiki verder zou gaan verdiepen. En dat gebeurde ook, als een stille en toch gedisciplineerde beweging. Een weten dat nog geen woorden had, maar wel uiting kreeg toen ik het gevoel had dat ik naast de dagelijkse zelfbehandeling ook regelmatig Reiki-behandelingen moest ontvangen. Alsof er iets in mij wist dat ik niet alleen zelf met Reiki wilde blijven werken, maar me er ook verder in wilde laten begeleiden en verdiepen. Maar weten dat iets op je pad ligt, betekent nog niet dat je er ook meteen klaar voor bent om er daadwerkelijk voor te kiezen.
De afgelopen tijd merkte ik dat die volgende stap steeds dichterbij kwam. En juist toen het concreter werd en ik formeel volgens de traditie de brief schreef om mijn reikimaster het verzoek te doen mij op te leiden, kwamen er ook allerlei andere dingen naar boven. Twijfel. Spanning. Angst voor het onbekende. Vragen over wat het betekent om deze weg daadwerkelijk in te slaan. En héél veel weerstand vanuit mijn hoofd, en worstelingen tussen mijn gevoelens en gedachten. Want wat betekent het eigenlijk om je te verbinden aan een pad dat je niet van tevoren kunt overzien? Wanneer ben je er klaar voor? En wie ben ik om te zeggen dat ik deze richting op wil?
Gisteren heb ik, ondanks al die gevoelens, mijn vraag gesteld. Ik heb mijn brief aan mijn reikimaster overhandigd. En eerlijk gezegd voelde het als een wervelwind van binnen. Er gebeurde zó ontzettend veel tegelijk. Blijdschap, spanning, ontroering, onzekerheid, vertrouwen en angst leken allemaal door elkaar heen te bestaan. Alsof verschillende delen in mij allemaal iets te zeggen hadden over wat er gebeurde. Dit is duidelijk een grote volgende stap in mijn leven. En hoewel het enerzijds groot voelt, voelt het tegelijkertijd ook zo normaal. Alsof het gewoon een voortbewegen is van iets wat al langer gaande was. Eentje waarbij ik, terwijl ik het nog spannend vind, toch een beweging durf te maken.
Voor mij voelt het reikimasterschap dan ook niet als een titel of status die ik wil behalen. Het voelt eerder als een verdieping van iets waar ik al jaren mee leef.
Al sinds mijn 12e ben ik zó op zoek geweest naar een manier om het spirituele niet alleen te begrijpen, maar het ook daadwerkelijk te leven. Ik wilde niet alleen lezen over bewustzijn, meditatie, God, het Zelf of verlichting; ik wilde ervaren. Ik wilde oefenen. Ik wilde iemand hebben die mij kon begeleiden wanneer ik vastliep en die mij kon helpen om verder te kijken dan mijn eigen beperkte perspectief. Het liefst wilde ik zelfs ingewijd worden, een janeu ontvangen en me verdiepen onder begeleiding van een ervaren spirituele meester. Op mijn 16e voelde ik zelfs heel sterk het verlangen om een sadhvi te worden en mijn hele leven te wijden aan het spirituele pad. Als ik destijds zo’n meester had gevonden, was dat waarschijnlijk ook wel gebeurd.
Natuurlijk heb ik later in India veel geleerd, bestudeerd, beoefend, ben ik ingewijd en heb ik begeleiding ontvangen van ervaren leraren en spirituele meesters. Ik heb me verdiept in verschillende vormen van hindoeïstische beoefening en filosofie, en later kwamen daar ook persoonlijke begeleiding, boeddhistische leringen en beoefeningen als yoga, vipassana en ayurveda bij. Elk van deze tradities en ervaringen heeft mij iets waardevols gebracht. Ze hebben mij gevormd, mijn blik verruimd en me op verschillende manieren dichter bij mezelf gebracht. En toch bleef er ergens een gevoel dat er iets ontbrak. Niet omdat ik vond dat er iets mis was met de vedische en boeddhistische tradities. Integendeel. Ik had er ontzettend veel geleerd. Maar telkens wanneer ik me verder wilde verdiepen en een langdurige, intensievere vorm van begeleiding zocht, liep ik tegen barrières aan.
De grootste daarvan was misschien wel dat de meeste spirituele meesters binnen de hindoeïstische en boeddhistische tradities die op hoog niveau beoefenen, mannen zijn die vanwege allerlei begrijpelijke redenen in de huidige tijd geen jonge vrouwen opleiden. Destijds vond ik dat ontzettend oneerlijk. Ik wilde leren. Ik wilde me verdiepen. Ik wilde iemand hebben die mij kon begeleiden op een manier die verder ging dan alleen het aanleren van technieken of het geven van kennis. Ik wilde mezelf kunnen overgeven aan een pad en aan de begeleiding van iemand die dat pad zelf jarenlang en diepgaand had bewandeld. Jarenlang heb ik geprobeerd een ervaren vrouwelijke spirituele meester te vinden, zodat ik toch in de leer kon. In al die tijd heb ik er uiteindelijk slechts twee gevonden. En beiden wezen mij af.
Ze legden uit dat zij swamini’s zijn en dat het ascetenpad niet voor mij bedoeld was. Tegelijkertijd onderwezen ze me, gaven ze me richting en wijdden ze me in met mantra’s. En uiteindelijk stuurden ze me terug naar Nederland, met de instructie om hier, midden in het gewone bestaan, mijn spirituele pad te vinden en te bewandelen. Achteraf gezien is het bijzonder om daarop terug te kijken. Want wat ik toen als een teleurstelling en misschien zelfs als een blokkade ervaarde, blijkt nu misschien onderdeel te zijn geweest van de weg zelf. Misschien was het niet zozeer dat er iets ontbrak in één van die tradities. Eerder dat ik onbewust op zoek was naar een bepaalde vorm van heelheid. Naar een beoefening waarin het spirituele niet alleen iets was wat ik bestudeerde, waarover ik nadacht of wat ik tijdens retraites en in spirituele omgevingen beoefende, maar iets wat ik iedere dag opnieuw kon belichamen.
Iets eenvoudigs en tegelijkertijd diepgaands. Iets dat me niet alleen naar boven bracht, maar me ook terugbracht naar mijn lichaam, mijn dagelijks leven en alles wat daarin speelt. En misschien was dat precies wat ik op dat moment nog niet kon zien: dat mijn weg niet zou bestaan uit het vinden van een meester die mij uit het gewone leven zou weghalen, maar mij het spirituele zou leren beoefenen ín het gewone leven. En eigenlijk had ik mijn leraar al gevonden, zonder hem als zodanig te herkennen. Terwijl ik jarenlang op zoek was naar een spirituele meester die mij verder kon begeleiden, liep mijn reikimaster al op mijn pad. Iemand die zeer ervaren is in diverse filosofische tradities en mij kon leren om mijn spirituele weg midden in dat gewone leven te bewandelen. Omdat spiritualiteit en het dagelijks leven geen twee gescheiden werelden zijn, maar juist samenkomen in de manier waarop je leeft en je verhoudt tot alles wat het leven je brengt, óók en júíst de aardse dingen.
Reiki kwam in 2019 op mijn pad tijdens een vipassana-retraite. Wat toen begon als een sterke uitnodiging om Reiki te gaan beoefenen, is in de jaren daarna steeds meer een anker in mijn leven geworden. Een dagelijkse beoefening. Een manier om steeds opnieuw terug te keren naar aandacht, aanwezigheid en wat er werkelijk in mij leeft.
In de afgelopen jaren heeft Reiki mij veel gebracht. Het heeft me geholpen om meer aanwezig te zijn in mijn lichaam, om innerlijke rust te ervaren en beter te luisteren naar wat er in mij leeft. Het heeft me geleerd om niet altijd iets te hoeven oplossen of begrijpen, maar soms simpelweg aanwezig te zijn bij wat er is. Juist in periodes van verandering, spanning of onzekerheid is Reiki voor mij een manier geworden om terug te keren naar rust, vertrouwen en mezelf. Ook qua gezondheid is Reiki voor mij heel helend geweest. Vanuit die beoefening ben ik ook Reiki-behandelingen gaan geven. Het is bijzonder om te merken wat er kan ontstaan wanneer iemand even niets hoeft te doen, niets hoeft te bereiken en simpelweg mag ontvangen. En hoe langer ik met Reiki werk, hoe meer ik het gevoel krijg dat Reiki niet losstaat van alles wat ik daarvoor heb geleerd. Integendeel. Alsof verschillende puzzelstukken die jarenlang afzonderlijk naast elkaar lagen, langzaam op hun plek beginnen te vallen.
De discipline en toewijding die ik in verschillende spirituele tradities heb leren kennen. De beoefening van meditatie. Het observeren van de geest tijdens vipassana. De aandacht voor het lichaam. De lessen over overgave, dienstbaarheid en het loslaten van gehechtheid. De confrontatie met mijn eigen patronen en schaduwkanten. De zoektocht naar wat werkelijk en wezenlijk is. Steeds meer begint het voor mij samen te komen in de beoefening van Reiki. Niet omdat Reiki voor mij alle andere tradities vervangt, maar juist omdat het me helpt om alles wat ik eerder heb geleerd op een eenvoudige en directe manier te integreren in mijn dagelijks leven. Het voelt alsof alles wat ik in mijn leven heb geleerd samenkomt in deze beoefening, en het zich verder mag verdiepen. Ik ben daarin nog altijd leerling. En misschien voelt juist daarom deze volgende stap zo bijzonder. Ik hoef niet ineens ergens te zijn. Ik hoef niet alles te weten. Ik hoef ook niet te weten hoe lang deze weg gaat duren.
Wat ik wel weet, is dat ik nieuwsgierig ben, en deze weg graag wil bewandelen. Met aandacht. Met toewijding. En met de bereidheid om mezelf onderweg steeds opnieuw tegen te komen. Met mijn twijfels, angsten, gevoelens, emoties, ego, jaloezie en alle andere schaduwkanten die ik ongetwijfeld zal tegenkomen. Want als ik iets heb geleerd op mijn pad, dan is het wel dat verdieping niet alleen plaatsvindt tijdens retraites, in een ashram, mediterend in de Himalaya’s of bewegend op een yogamat. De echte beoefening begint juist midden in het gewone leven. In de dingen die spannend zijn. In het niet-weten. In relaties, keuzes en verantwoordelijkheden. In de momenten waarop je merkt dat je iets probeert vast te houden terwijl het leven je uitnodigt om los te laten.
Misschien is dat ook wel wat het gisteren voor mij zo intens maakte. Ik zette niet alleen een praktische stap richting het reikimasterschap. Ik voelde ook dat ik opnieuw een stukje van mezelf serieus nam. Een verlangen dat al sinds mijn kindertijd met mij meeloopt. En tegelijkertijd hoef ik daar geen grote conclusies aan te verbinden. Ik hoef nog niet te weten waar deze weg precies naartoe leidt. Voor nu is het genoeg om te weten dat de eerste stap is gezet. Dat ik heb uitgesproken wat er al langere tijd in mij leefde. Dat mijn reikimaster daarin met mij mee wil lopen, en mij wil opleiden en begeleiden. En dat ik deze weg stap voor stap wil aangaan. Met alles wat daarbij hoort. De nieuwsgierigheid. Het vertrouwen. De vragen. De twijfels. De angst voor het onbekende. En vooral: de bereidheid om te blijven leren.
Ik ben benieuwd waar deze weg mij brengt. Het kan natuurlijk alle kanten op gaan. Misschien word ik wel ooit reikimaster. Misschien ook niet. Misschien heeft het leven wel iets heel anders voor mij in petto. Iets wat ik op dit pad mag gaan ontdekken. Ik heb geen idee. En elke keer als ik hierover nadenk, moet ik denken aan Shri Krishna en zijn woorden uit de Bhagavad Gita. Aan de uitnodiging om je over te geven, het resultaat niet langer te proberen controleren en te vertrouwen op iets dat groter is dan het eigen kleine ik. In mijn eigen woorden: geef je volledig over, laat het resultaat en de controle los, en vertrouw. En misschien is dat ook precies wat ik nu aan het leren ben. Niet weten waar deze weg naartoe leidt, maar wel de volgende stap zetten. Niet proberen mezelf alvast naar het eindpunt te brengen, maar aanwezig zijn bij waar ik nu ben. Niet alles zelf hoeven controleren, maar leren vertrouwen op het pad dat zich ontvouwt.
Voor mij raakt dat aan iets wat ik ook in Reiki steeds opnieuw tegenkom: niet forceren, niet vanuit het ego bepalen hoe iets moet gaan, maar aanwezig zijn, ontvangen, beoefenen en je steeds opnieuw afstemmen op wat zich aandient. Voor mij zeggen Shri Krishna en Reiki dan ook hetzelfde, en zijn ze in essentie ook hetzelfde. Ze komen uit verschillende tradities en hebben ieder hun eigen betekenis en context. Maar voor mij raken ze op een diep niveau wel aan dezelfde beweging: de beweging van controle naar vertrouwen, van vasthouden naar loslaten, van denken dat ik alles zelf moet weten naar de bereidheid om me te laten begeleiden door iets wat groter is dan mijn eigen beperkte perspectief.
En misschien is dat uiteindelijk wel waar deze volgende stap voor mij over gaat. Niet over het worden van een reikimaster. Maar over het steeds dieper leren leven wat het betekent om leerling te zijn. Om te luisteren. Om te oefenen. Om mezelf tegen te komen. Om niet alles te hoeven weten. En om, stap voor stap, te leren vertrouwen op de weg.
