Tussen Nederland en India; waar hoor ik thuis?
Sinds anderhalve maand begint mijn dag steeds weer hetzelfde. Even Funda, Pararius, mijn e-mails en een stuk of 23 lokale websites openen om het nieuwste woningaanbod te bekijken. En elke keer loop ik weer tegen hetzelfde aan.
Kamers en studio’s voor studenten. Appartementen voor 55-plussers. Luxe huurwoningen met prijzen waar ik ongemakkelijk van word. Heel af en toe verschijnt er iets binnen mijn budget. En dan open ik die advertentie meteen, alsof mijn leven er even vanaf hangt. Een paar seconden lang durf ik te hopen. Totdat (9 van de 10 keer) blijkt dat de woning alleen voor studenten is, badkamer en toilet gedeeld moeten worden of er geen mogelijkheid is om op gas te koken, wat voor mij simpelweg niet werkt.
Blijft er wél een geschikte woning over, dan reageer ik vrijwel direct. En daarna begint het wachten. Meestal hoor ik helemaal niets, en als ik ze dan bel of mail, krijg ik een standaardreactie dat alles via de website verloopt en ik een mail krijg als er meer bekend is. Heel soms krijg ik inderdaad een update, maar dat is dan een standaardmail dat er zoveel reacties zijn binnengekomen dat ik niet ben geselecteerd voor een bezichtiging. Verder blijft het meestal stil.
Inmiddels heb ik bijna ieder makelaarskantoor in de regio gemaild, zelfs verkoopmakelaars, in de hoop dat ze misschien huuraanbod hebben dat niet online staat. Ook heb ik mijn oproep gedeeld op Nextdoor en LinkedIn, en vertel ik het aan vrijwel iedereen die ik tegenkom. Familie, vrienden, kennissen, winkelpersoneel, mensen die ik toevallig spreek… Ik laat vrijwel altijd weten dat ik op zoek ben naar een woning. Soms voel ik me bijna een Jehovagetuige, maar dan eentje die niet aanbelt om over een geloof te vertellen, maar om te vragen of iemand toevallig nog een huurwoning weet.
Het woningtekort is natuurlijk geen nieuw probleem, zeker niet in deze regio. Maar ik merk dat het voor mij inmiddels veel meer raakt dan alleen de zoektocht naar een dak boven mijn hoofd.
Al twee jaar probeer ik opnieuw een basis voor mezelf op te bouwen in Nederland. En telkens strandt dat weer op dezelfde werkelijkheid: een krappe woningmarkt, waarin notabene niet zozeer wordt gekeken naar wat je daadwerkelijk kunt betalen, maar naar wat er op bepaalde papieren staat. Een dienstverband met 3 recente loonstroken óf, als ondernemer (zoals ik), jaarcijfers en IB-aangiftes van de afgelopen 2 of 3 jaar, voorzien van een accountantsverklaring en een prognose voor dit jaar.
Als zelfstandige, met voldoende vermogen om mijn woonlasten te dragen, val ik keer op keer buiten de boot. Niet omdat ik de huur niet zou kunnen betalen, maar omdat mijn leven de afgelopen jaren er simpelweg anders heeft uitgezien dan het standaardplaatje. Ik koos ervoor om veel tijd in India door te brengen, minder te werken en meer te leven. Een keuze waar ik geen moment spijt van heb, maar die nu wel betekent dat ik niet in de juiste hokjes pas. Soms voelt het alsof ik daarvoor word gestraft. Alsof betrouwbaarheid wordt gemeten door middel van blindstaren op bepaalde papieren, en je alleen een plek in dit land verdient wanneer je leven binnen de lijntjes van het systeem past.
Misschien is dat ook de reden waarom de vraag die ik de laatste tijd regelmatig krijg, steeds vaker door mijn hoofd blijft spoken.
“Hoort Nederland eigenlijk nog wel bij jou?”
Opvallend genoeg zeggen veel mensen dat ze mij eerder in India zien wonen. En eerlijk gezegd begrijp ik dat wel.
India heeft me altijd diep geraakt. Al als kind voelde ik me op een bijzondere manier verbonden met het land van mijn voorouders, terwijl ik er nog nooit was geweest. Ik las boeken, leerde Hindi en was verzot op bollywoodfilms en -liederen. Het voelde alsof ik verwijderd was van mijn thuisland en steeds manieren zocht om me ermee verbonden te voelen. Pas toen ik er voor het eerst uit het vliegtuig stapte en mijn eerste reis in India maakte, vielen al die losse puzzelstukjes op hun plek. Het voelde alsof ik thuiskwam in iets wat ik altijd al ergens had gevoeld, maar nooit echt had kunnen plaatsen.
Sindsdien voelt iedere reis als thuiskomen. Niet omdat alles daar beter is. Dat is het zeker niet. Maar omdat ik er een gevoel van vrijheid, verbondenheid en vanzelfsprekendheid ervaar dat ik in Nederland vaak mis.
Aan de andere kant heeft Nederland me óók iets waardevols te bieden. Mijn familie woont hier. Mijn vriendinnen. Het reikicentrum waar ik zoveel steun, rust en spirituele groei heb gevonden. Mijn vrijwilligerswerk, waar ik me onderdeel voel van een fijne community. En juist in de regio Den Haag en Voorburg ken ik iedere buurt, weet ik de fijne plekken te vinden en voelt veel inmiddels vertrouwd. Ook de authentieke Indiase restaurants en winkels die hier de afgelopen jaren zijn verschenen, geven me het gevoel dat beide werelden hier dichter bij elkaar komen.
Misschien is dat ook waarom deze zoektocht me zo raakt. Als Nederland me niets zou doen, was de keuze allang gemaakt. Maar dat is niet zo. Juist omdat ik hier zoveel dierbare mensen en plekken heb, verlang ik ernaar om hier óók een eigen thuis te creëren. Alleen voelt de praktische kant van het leven hier steeds ingewikkelder. Regels, papierwerk, wachtlijsten, een woningmarkt die muurvast zit en een maatschappij waarin iedereen het druk lijkt te hebben. Er zijn momenten dat de moed me in de schoenen zakt en ik me van alle kanten dicht getimmerd voel.
In India ervaar ik juist vrijheid, en eenvoud. Een huurwoning vinden lukt vaak binnen een paar dagen, zelfs in een drukke stad als Bengaluru of Delhi. Zonder stapels documenten. Zonder ingewikkelde eisen of procedures. Daardoor heb ik 5 jaar lang vrij gemakkelijk als nomade door verschillende delen van het land kunnen wonen. Ik leefde tussen de lokale bevolking, maakte makkelijk contact en voelde me onderdeel van het dagelijks leven. Daarnaast was het leven daar erg gemakkelijk. Vervoer, boodschappen, andere inkopen en praktische hulp waren bijna overal binnen handbereik, tegen lage kosten en zonder financiële druk. Mijn totale uitgaven waren meestal maar €250 per maand.
Dat betekent natuurlijk niet dat India perfect is. Integendeel. Van april tot en met september vind ik de hitte er eigenlijk veel te intens. En die moessonregens waar veel Indiërs zo romantisch over doen? Die voelen voor mij vooral somber (en onpraktisch, want je kleding droogt dan dagenlang niet en gaat dan ruiken; superirritant!). Opgegroeid in Nederland hoef ik niet nóg een plek waar het wekenlang onafgebroken plenst. En de plekken in India waar het klimaat aangenamer is, raken me juist weer minder. Alsof daar dan weer datgene ontbreekt wat India voor mij zo bijzonder maakt.
Misschien is dat wel mijn grootste dilemma. Mijn hart ligt voor een groot deel in India, maar mijn praktische basis zou ik graag in Nederland willen hebben. Het liefst combineer ik beide werelden. Een deel van het jaar hier, een deel van het jaar daar. Alleen is daar wel eerst een stevige basis voor nodig. En juist die lukt me in Nederland maar niet te vinden. Alles lijkt te vallen en staan met een betaalbare woning voor de lange termijn. En de snelste route om dat te bereiken, is loondienst. Zeker nu door de nieuwe wetten veel huurwoningen de verkoop in gaan en het koopaanbod groter is dan het huuraanbod.
Daarom ben ik de afgelopen weken begonnen met solliciteren. Niet omdat loondienst mijn grote droom is, maar omdat ik steeds meer besef dat het de snelste weg is naar een eigen koopwoning. Een plek waar ik niet afhankelijk ben van verhuurders, stijgende huren of veranderende regels. Een thuis waar ik altijd naar terug kan keren, ook als ik een paar maanden in India ben. Maar ook dat blijkt minder eenvoudig dan gehoopt. Er verschijnen weinig vacatures binnen mijn vakgebied en de functies die er wel zijn, leveren vaak onvoldoende inkomen op om straks een hypotheek te kunnen krijgen.
Soms voelt het alsof iedere oplossing weer een nieuw probleem met zich meebrengt. Toch merk ik ook dat deze periode me dwingt om eerlijk naar mezelf te kijken. Waar ben ik eigenlijk naar op zoek? Ben ik op zoek naar een huis? Of ben ik opzoek naar een gevoel van thuis? En moet dat per se in de regio Voorburg of Den Haag zijn, omdat alles daar zo vertrouwd voelt en mijn leven zich daar grotendeels heeft opgebouwd? Of is dat idee vooral ontstaan omdat ik mezelf daar altijd heb gezien?
Ik weet het antwoord nog niet.
Misschien ligt mijn toekomst uiteindelijk in Nederland. Misschien in India. Misschien is het juist de combinatie van beide. En misschien ziet mijn leven er over vijf jaar heel anders uit dan ik me nu kan voorstellen.
Voor nu blijf ik iedere ochtend mijn rondje langs Funda, Pararius, mijn e-mails en die 23 andere websites maken. En natuurlijk solliciteren voor een baan waarmee ik een fatsoenlijke hypotheek kan krijgen.
Niet alleen omdat ik een woning zoek. Maar omdat ik hoop langzaam duidelijk te krijgen waar ik mijn leven wil opbouwen. Een plek waar niet alleen mijn spullen kunnen wonen, maar waar ik zelf ook echt het gevoel heb dat ik thuis ben.
