Het begin van een zachter leven
De afgelopen week heb ik iets gedaan waarvan ik jarenlang dacht dat het nooit zou gebeuren: solliciteren.
En eerlijk gezegd voelt dat nog steeds een beetje onwerkelijk.
Na 14 jaar ondernemerschap merk ik namelijk dat ik langzaam behoefte begin te krijgen aan meer continuïteit in mijn leven. Minder voortdurend schakelen tussen projecten, deadlines en tientallen opdrachtgevers tegelijk. Minder altijd “aan” staan. Minder leven alsof alles constant in beweging moet blijven om waardevol te zijn. Niet vanuit minder ambitie, maar vanuit de wens om mijn ervaring en energie op een meer duurzame manier in te zetten.
Dat betekent overigens niet dat ik mezelf ineens volledig zie opgaan in een standaard kantoorbaan van 9 tot 5. Ik denk dat ik daar niet zo heel blij van word. Maar ik merk wel dat ik steeds meer verlang naar een vorm van stabiliteit. Een ritme. Iets duurzaams. Liefst hybride, met genoeg ruimte om ook gewoon mens te blijven.
En ergens verbaast dat me. Niet alleen omdat ik bijna mijn hele volwassen leven zelfstandig ondernemer ben geweest, maar ook omdat ik altijd dacht dat vrijheid voor mij het allerbelangrijkste was. Vrijheid om mijn eigen tijd in te delen. Vrijheid om te reizen. Vrijheid om mijn leven buiten de gebaande paden vorm te geven. Maar de laatste tijd begin ik steeds beter te begrijpen dat vrijheid zonder rust op den duur ook vermoeiend kan worden.
Ik denk dat mijn leven lange tijd vooral uit uitersten heeft bestaan.
Van jongs af aan heb ik meegekregen dat familie altijd op de eerste plaats staat. Daarnaast was er het klassieke verhaal dat veel mensen binnen de Hindoestaanse gemeenschap (of überhaupt een migratieachtergrond) zullen herkennen: studeren, hard werken, trouwen, kinderen krijgen, verantwoordelijkheden dragen, en ooit – helemaal aan het einde van het leven – misschien een beetje genieten.
Destijds nam ik dat behoorlijk serieus. Ik studeerde op mijn 20e af en begon vrijwel direct met ondernemen, wat eigenlijk een verlengde was van de jaren dat ik al als freelancer websites ontwikkelde en artikelen schreef. Voor relaties of een “normaal” leven voelde ik nauwelijks ruimte. Niet eens omdat ik daar bewust tegen koos (al zei ik dat wel altijd stellig), maar simpelweg omdat mijn leven al volledig gevuld was met werk, familie, verantwoordelijkheden en HindoeDharma.nl.
Daarnaast was ik jarenlang voor veel mensen een luisterend oor. Binnen familie, maar ook daarbuiten. Via HindoeDharma.nl wisten mensen me altijd te vinden wanneer er problemen waren of als ze niet lekker in hun vel zaten. Blijkbaar voelden veel mensen zich verbonden met mijn blogs en persoonlijke verhalen. En omdat ik wist hoe moeilijk het is om er alleen voor te staan en om met gevoelens en moeilijke situaties om te gaan, stelde ik mezelf regelmatig beschikbaar om te luisteren, mee te denken, advies te geven. Of rust te brengen wanneer dingen ingewikkeld werden.
En ergens is dat natuurlijk ook mooi. Ik vond het een eer dat mensen zich zo verbonden met me voelden en mijn bijdragen zo waardeerden. Alleen begon ik steeds minder goed aan te voelen waar andere mensen eindigden en waar ik zelf begon. Tot mijn lichaam uiteindelijk steeds harder begon aan te geven dat het teveel werd. Drie burn-outs later begreep ik pas echt hoe lang ik eigenlijk vooral op wilskracht heb geleefd.
Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vond, was dat juist in de periodes waarin ik zelf volledig uitgeput was, er opvallend weinig mensen overbleven die daadwerkelijk voor míj klaarstonden. Terwijl ik jarenlang degene was geweest die altijd beschikbaar was voor anderen.
Ik vergeet bijvoorbeeld nooit meer dat ik een periode nauwelijks energie had om goed voor mezelf te zorgen, nadat ik in 2019 bewusteloos was geraakt in de sportschool van uitputting, omdat ik na enigszins herstel van mijn burn-out te hard van stapel ging. Uiteindelijk waren het mijn Syrische buren die regelmatig eten voor mijn deur neerzetten omdat ze zagen dat het niet goed met me ging. Dat soort momenten veranderden mijn blik op het leven.
Niet veel later besloot ik voor langere tijd naar India te gaan. Wat begon als een zoektocht naar rust, groeide uiteindelijk uit tot een compleet nieuw hoofdstuk van mijn leven. Ik heb daar jarenlang gereisd en dingen gedaan waar ik vroeger alleen maar van droomde. Yoga gestudeerd. Ayurveda. Integratieve holistische geneeskunde. Bergsport. Paragliden. Motorritten. Bungeejumpen. Het was tegelijkertijd avontuurlijk, intens, helend en bevrijdend.
India werd in veel opzichten mijn persoonlijke Eat Pray Love-verhaal. Niet vanwege een grote liefdesrelatie – voordat mensen meteen conclusies trekken – maar omdat het me opnieuw in verbinding bracht met het leven zelf. Met genieten. Met stilte. Met spiritualiteit. Met schoonheid. Met vrijheid. En misschien nog wel belangrijker: met mezelf.
Toen ik uiteindelijk terugkwam naar Nederland merkte ik dat ik tijd nodig had om hier opnieuw mijn plek te vinden. In het begin voelde het alsof een deel van mij eigenlijk liever nog ergens in de bergen van Himachal Pradesh chai zat te drinken terwijl ik hier door de regen naar de supermarkt fietste. Maar langzaam begon ik ook hier weer te landen. En de laatste tijd begin ik steeds sterker te voelen dat er opnieuw iets aan het verschuiven is. Niet vanuit crisis, maar juist vanuit tevredenheid.
Ik heb het gevoel dat ik veel van de extreme kanten van het leven inmiddels wel heb ervaren. Het voortdurend zorgen voor anderen. Het altijd presteren. Het intensieve spirituele zoeken. Het ondernemerschap. Het reizen. De adrenaline. Het steeds opnieuw mezelf uitdagen… En nu merk ik dat ik eigenlijk gewoon behoefte heb aan rust. Aan een fijn huis. Werk dat stabiliteit geeft zonder dat ik mezelf erin verlies. Een leven waarin mijn zenuwstelsel niet voortdurend in de hoogste versnelling hoeft te staan. Meer zachtheid. Meer balans. Meer ruimte om gewoon te leven.
Misschien is dat ouder worden. Misschien is het heling. Misschien allebei.
Wat ik wel merk, is dat ik tegenwoordig steeds minder de behoefte voel om mezelf voortdurend te bewijzen. Ik ben trots op alles wat ik tot nu toe heb opgebouwd en ervaren. Niet omdat het perfect was, maar juist omdat ik mezelf onderweg meerdere keren volledig ben kwijtgeraakt en toch steeds weer opnieuw heb teruggevonden.
En ergens voelt het alsof het leven me nu langzaam uitnodigt voor een nieuw hoofdstuk. Eentje dat misschien minder spectaculair oogt van buitenaf, maar van binnen juist veel rijker aanvoelt…
