Wanneer zelfs de spirituele zoeker verdwijnt
Soms vraag ik me af wat de bedoeling van mijn leven eigenlijk is. Jarenlang dacht ik dat ik daar een duidelijk antwoord op had. Ik voelde van binnen sterk dat mijn leven in het teken moest staan van dharma. Spiritualiteit. India. Innerlijke groei. Bewustzijn. Het vedisch erfgoed. En het delen daarvan. Alsof mijn pad ergens al voor me was uitgestippeld en ik het alleen nog maar hoefde te volgen.
En eerlijk gezegd heeft die overtuiging me ook veel gebracht. De rituelen, geschriften en gebeden zijn jarenlang mijn anker geweest. De vedische leer heeft mijn leven verrijkt op manieren die ik niet had durven dromen. En India heeft me gevormd op manieren die moeilijk uit te leggen zijn aan mensen die er nooit langere tijd zijn geweest of zich door de lokale bevolking hebben bewogen. Het heeft mijn leven vertraagd. Mijn blik op de wereld veranderd. Mijn leefstijl getransformeerd. Het bracht me in contact met stilte, toewijding en delen van mezelf die ik in Nederland nooit had gezien of ervaren. Dat is een ontzettend waardevolle en onvergetelijke ervaring geweest.
Maar ik voel ook dat het nu tijd is voor een nieuwe fase van mijn leven. Het voelt alsof een deel van de identiteit waar ik jarenlang zoveel betekenis uit haalde langzaam begint af te brokkelen. Dat proces voelt soms best verwarrend. Niet omdat ik ineens niets meer voel voor spiritualiteit, meditatie, Reiki of dharma; integendeel zelfs. Juist die dingen zijn nog steeds enorm waardevol voor me. Maar ik merk wel dat mijn relatie ermee aan het veranderen is. Minder als iets waar ik voortdurend actief mee “bezig” moet zijn om me verbonden of gedragen te voelen, en meer als iets dat inmiddels vanzelfsprekend onderdeel van mijn leven is geworden.
Alsof ik steeds minder hoef te zoeken, te verdiepen of mezelf ergens volledig in onder te dompelen, omdat het vertrouwen waar ik jarenlang naar op zoek was langzaam van binnenuit lijkt te ontstaan. Alsof het leven me steeds vaker vanzelf draagt, zonder dat ik daar constant spiritueel “werk” voor hoef te verrichten.
Tegelijkertijd merk ik ook dat ik me steeds minder thuis voel binnen de spirituele wereld waar ik jarenlang zo sterk mee verbonden was. Het hindoeïsme, rituelen, feestdagen, spirituele bijeenkomsten, yogalessen, soundhealings, energetische sessies… Het doet me niet meer zoveel. Niet omdat ik er geen waarde meer in zie, maar meer omdat datgene wat ik jarenlang buiten mezelf zocht, nu meestal gewoon vanzelf gaat. Het is nu niet meer iets waar ik actief naar op zoek hoef of mezelf volledig in hoef onder te dompelen, en meer iets wat juist ontstaat in het gewone dagelijkse leven. In rust. In eerlijkheid. In hoe ik met mezelf en anderen omga, ook wanneer niemand kijkt.
En eerlijk gezegd kan ik me ook steeds moeilijker verbinden met de meer “lichte” kant van de spirituele wereld. Niet omdat daar iets mis mee is, maar omdat ik steeds vaker het gevoel krijg dat spiritualiteit voor veel mensen ook een identiteit is geworden. Iets wat zichtbaar moet zijn. Er wordt veel gesproken over bewustzijn, energie, manifesteren, ceremonies, retreats en healing. Steeds meer mensen presenteren zich als coach, healer, vedisch leraar of reikimaster. Met spiritueel taalgebruik, ceremonies, retreats en het perfecte plaatje van een geheeld leven. Daar is op zichzelf niets mis mee, maar ik merk dat ik me er steeds minder in herken.
En ik bedoel dat niet veroordelend. Iedereen bewandelt uiteindelijk zijn eigen pad, en ik geloof dat veel mensen oprecht op zoek zijn naar verbinding, betekenis of heling. Maar zelf merk ik dat ik soms een beetje de kriebels krijg van al die “zen”-verhalen, “high vibes” en “positivity”. Want als ik iets heb ervaren de afgelopen jaren, dan is het wel dat innerlijke groei meestal helemaal niet zen of comfortabel voelt. Het is vaak juist confronterend, pijnlijk, verwarrend en ontzettend menselijk. Het vraagt je om oude pijn onder ogen te zien. Om verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Om afscheid te nemen van versies van jezelf waar je jarenlang houvast aan hebt gehad. En soms betekent het ook dat je je een tijd lang helemaal niet verbonden, geïnspireerd of spiritueel voelt.
Misschien is dat ook waarom ik me de laatste tijd steeds minder aangetrokken voel tot grote spirituele idealen. Praten over geschriften, inzichten van grote leermeesters of godenverhalen raakt me minder dan vroeger. Niet omdat ik er niet meer in geloof, maar misschien juist omdat ik merk dat veel van wat ik jarenlang zocht langzaam steeds stiller en vanzelfsprekender begint te worden. Omdat ik langzaam begin te beseffen dat spiritualiteit uiteindelijk iets is dat geleefd mag worden in het dagelijkse leven. Niet iets wat voortdurend benoemd, uitgelegd of uitgedragen hoeft te worden.
De afgelopen jaren heb ik zóveel gezocht. Naar betekenis. Naar richting. Naar het gevoel dat mijn leven onderdeel moest zijn van iets groters. En ergens denk ik dat die zoektocht ook nodig was. Maar tegelijkertijd merk ik dat ik moe begin te worden van het idee dat mijn leven per se een groot spiritueel doel moet hebben. Misschien hoeft het leven uiteindelijk niet voortdurend vergeestelijkt te worden om betekenisvol te zijn. Misschien hoeft niet alles een hogere betekenis te hebben. Misschien is het al genoeg om gewoon écht te leven. In het hier en nu, met wat er ook gebeurt.
Ik merk namelijk dat de momenten waarop ik me de laatste tijd het meest vervuld voel vaak helemaal niets groots of spiritueels bevatten. Soms voel ik meer vrede tijdens een simpele fietstocht naar de biologische markt dan tijdens urenlange gesprekken over bewustzijn of verlichting. Soms voel ik meer verbinding tijdens een rustige ochtend met een mok warm water en stilte dan op plekken waar iedereen bezig is met spirituele groei. En misschien is dat uiteindelijk ook wat India me heeft geleerd. Niet nog meer zoeken, maar juist minder. Minder rennen. Minder identificatie. Minder bezig zijn met wie je denkt te moeten zijn… En Reiki verdiept dat proces alleen maar verder.
Want ergens voelt het alsof ook ik op zoek was naar een identiteit die me houvast gaf. De spirituele zoeker. De yogacharya. De jonge vrouw die zo gek is op India en haar leven aan dharma wijdt. Maar wat gebeurt er wanneer zelfs die identiteit langzaam begint weg te vallen?
Die vraag voel ik de laatste tijd steeds sterker. En eerlijk gezegd weet ik het antwoord nog niet. Ik weet niet precies waar mijn leven de komende jaren naartoe beweegt. Ik voel alleen dat er iets aan het verschuiven is. Alsof ik langzaam een oude huid aan het loslaten ben. Niet omdat het fout was, maar omdat ik er simpelweg uit begin te groeien. Misschien hoort dat ook gewoon bij volwassen worden. Dat je op een gegeven moment beseft dat geen enkele identiteit je uiteindelijk volledig kan dragen. Zelfs een spirituele identiteit niet. Dat er onder al die rollen, overtuigingen en verhalen uiteindelijk gewoon een mens overblijft die verlangt naar rust, eenvoud, liefde en echtheid.
En misschien is dat uiteindelijk veel dichter bij dharma dan ik jarenlang dacht. Niet in de buitenkant ervan. Niet in de vorm, rituelen, filosofie, identiteit, mooie quotes, afbeeldingen of verhalen. Maar simpelweg in de manier waarop je leeft. In steeds eerlijker, zachter en bewuster aanwezig zijn bij het leven dat zich nu afspeelt. Zonder voortdurend ergens anders naartoe te hoeven.
Misschien is dat wel de eerste keer dat ik echt begin thuis te komen. Al voelt ook dat steeds minder als een bestemming, en meer als een manier van leven.
