Shakti in het alledaagse
Er zijn dagen waarop de wereld om mij heen beweegt alsof ik niet besta. Verplichtingen, verwachtingen, regels, stemmen van overal, voortdurend aanwezig, voortdurend eisend. En toch… zelfs in het midden van die drukte, ontdek ik een energie die altijd aanwezig is. Zacht maar krachtig, subtiel maar onverwoestbaar. Shakti.
Shakti is niet alleen de goddelijke kracht die in tempels wordt vereerd of in verhalen tot leven komt. Ze is niet alleen de godin die centraal staat in feestdagen, dansen of gebeden. Ze zit in de manier waarop ik mijn adem voel na een lange dag. In het moment dat ik besluit mijn aandacht te richten op wat écht belangrijk is, ook al schreeuwt de rest van de wereld om mijn tijd en energie. In dat moment kies ik aanwezig te zijn, en het is alsof een kleine vonk van kracht door mijn lichaam stroomt.
Ik zie haar in de stilte van de ochtend, wanneer het eerste licht mijn gezicht raakt en mijn gedachten nog niet zijn overschaduwd door taken of zorgen. Ik voel haar in de zachte beweging van mijn handen terwijl ik iets eenvoudigs doe: koken, schrijven, afwassen of een klant de boodschappen overhandigen tijdens mijn vrijwilligerswerk. In dat simpele handelen schuilt een diepe kracht, het vermogen om te creëren, te verzorgen, te dragen, te zijn.
Shakti woont ook in de kwetsbaarheid. Niet de kwetsbaarheid die zwakte betekent, maar de diepe, pijnlijke moed om te erkennen dat ik moe ben, dat ik pijn voel, dat ik twijfel. Soms voel ik me gebroken, overspoeld door verantwoordelijkheden, door verwachtingen die buiten mij om worden opgelegd. En toch, in die erkenning groeit kracht. Want echte kracht is niet het verbergen van zwakte, maar het durven zien van je eigen stormen, je eigen onzekerheden, je eigen innerlijke chaos.
In het dagelijks leven merk ik hoe deze energie alles doordringt, soms bijna onzichtbaar. Wanneer ik een gesprek voer dat zwaar voelt, maar kies om te luisteren zonder oordeel. Wanneer ik besluit een taak los te laten die ik niet kan dragen, ook al knaagt schuld en angst. Wanneer ik aandacht geef aan iemand die het nodig heeft, zonder mezelf volledig weg te geven. Het is in deze kleine, alledaagse keuzes dat Shakti haar aanwezigheid toont, krachtig en zacht tegelijk.
Shakti vraagt niets terug. Ze is er altijd, in de fluistering van mijn adem, in de blik van een kind, in de lach van een vriendin, in de aanraking van de aarde onder mijn voeten. Ze is de energie die ons drijft, ook als we denken dat we alleen maar overleven, dat we onszelf kwijtraken in verplichtingen, zorgen en angst. Ze is geen ceremonie, geen ritueel, geen titel. Ze is leven. Gewoon leven. Ze is het vermogen om aanwezig te zijn, om keuzes te maken vanuit compassie en integriteit, om te voelen en te handelen vanuit verbondenheid, zelfs als de wereld alles probeert te versnellen of te overschreeuwen.
En toch… soms is het zwaar. Soms lijkt de druk van de wereld groter dan mijn innerlijke kracht. Dan voel ik me klein, vermoeid, overweldigd. Maar juist op die momenten merk ik hoe Shakti zich laat zien: in de adem die ik neem, in de stilte die ik probeer vast te houden, in de aanwezigheid die ik ondanks alles kan geven. Ze is niet een grootse, spectaculaire kracht, maar een stille, onverwoestbare aanwezigheid die ons draagt door de moeilijkste momenten. Ook als we het even vergeten en het ons niet lukt om onszelf eraan te herinneren.
Wanneer ik dit voel, wanneer ik dit leef, merk ik hoe mijn hart ruimer wordt, hoe mijn adem lichter wordt, hoe mijn ogen de wereld anders zien. Shakti is daar, altijd. Niet ergens ver weg, niet als een abstract idee, maar in de aanraking van het gewone, het tastbare, het dagelijks leven. En misschien, als we goed luisteren, fluistert ze iets wat we allemaal vergeten: dat de kracht van het leven niet in macht, status of prestaties zit, maar in het vermogen aanwezig te zijn, te dragen, te voelen, en te leven.
Terwijl ik hier zit, in een Shaktipeeth in de regio waar een van mijn voormoeders ooit leefde, ervaar ik een intens diep besef dat Shakti niet woont in de grootsheid van buiten, maar in de moed om volledig aanwezig te zijn in het leven dat ik nu adem.
