Misschien hoeft het leven geen hoger doel te hebben
Soms vraag ik me af wat de bedoeling van mijn leven eigenlijk is. Jarenlang dacht ik dat ik daar een duidelijk antwoord op had. Ik voelde van binnen sterk dat mijn leven in het teken moest staan van dharma. Spiritualiteit. India. Innerlijke groei. Bewustzijn. Het vedisch erfgoed. En het delen daarvan. Alsof mijn pad ergens al voor me was uitgestippeld en ik het alleen nog maar hoefde te volgen.
En eerlijk gezegd heeft die overtuiging me ook veel gebracht. De rituelen, de geschriften en gebeden zijn jarenlang mijn anker geweest. De vedische leer heeft mijn leven verrijkt op manieren die ik me eerder niet kon voorstellen. En India heeft me gevormd op manieren die moeilijk uit te leggen zijn aan mensen die er nooit langere tijd zijn geweest of zich überhaupt door de lokale bevolking hebben bewogen. Het heeft mijn leven vertraagd. Mijn blik op de wereld veranderd. Mijn leefstijl getransformeerd. Het bracht me in contact met stilte, toewijding en delen van mezelf die ik in Nederland nooit had gezien of ervaren.
Toch voelt er sinds ik terug ben ook iets anders. Alsof een deel van de identiteit waar ik jarenlang zoveel betekenis uit haalde langzaam begint af te brokkelen. Dat proces voelt soms best verwarrend. Niet omdat ik ineens niets meer voel voor spiritualiteit, meditatie, Reiki of dharma; integendeel zelfs. Juist die dingen zijn nog steeds enorm waardevol voor me. Maar ik merk wel dat ik me steeds minder thuis voel binnen de spirituele wereld waar ik jarenlang zo sterk mee verbonden was. Het hindoeïsme, rituelen, spirituele bijeenkomsten, yogalessen, soundhealings, energetische sessies… Ergens merk ik dat ik me daar de laatste tijd steeds minder mee verbonden voel.
Misschien omdat ik steeds vaker het gevoel krijg dat veel mensen vooral bezig zijn met de buitenkant ervan. Met de identiteit. Met gezien worden als “bewust”. Met spiritueel taalgebruik, ceremonies, retreats en het perfecte plaatje van een geheeld leven.
En ik bedoel dat niet eens veroordelend. Iedereen bewandelt uiteindelijk zijn eigen pad, en ik denk dat veel mensen oprecht op zoek zijn naar verbinding, betekenis of heling. Maar ik merk wel dat ik er zelden van onder de indruk ben, omdat veel van wat ik zie niet “echt” voelt. Want als ik iets diep heb ervaren de afgelopen jaren, dan is het wel dat echte innerlijke groei meestal helemaal niet zen voelt. Het is vaak juist confronterend, pijnlijk, verwarrend en ontzettend menselijk. Het gaat niet alleen over liefde en licht, maar ook over oude pijn aankijken. Over verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. Over afscheid nemen van versies van jezelf waar je jarenlang houvast aan hebt gehad. Over periodes waarin je je juist helemaal niet spiritueel, verbonden of “high vibe” voelt.
Misschien is dat ook waarom ik me de laatste tijd steeds minder aangetrokken voel tot grote spirituele idealen. Praten over geschriften, inzichten van grote leermeesters, godenverhalen… Ik merk dat ik er geen behoefte meer aan heb. Omdat ik steeds dieper ben gaan beseffen dat spiritualiteit iets is dat geleefd mag worden in het dagelijkse leven. Niet in een wereld waarin uiterlijk vertoon soms belangrijker lijkt dan innerlijke eerlijkheid. De afgelopen jaren heb ik zóveel gezocht. Naar betekenis. Naar richting. Naar het gevoel dat mijn leven onderdeel moest zijn van iets groters. En ergens denk ik dat die zoektocht ook nodig was. Maar tegelijkertijd merk ik dat ik moe begin te worden van het idee dat mijn leven per se een groot spiritueel doel moet hebben.
Misschien hoeft het leven uiteindelijk niet voortdurend vergeestelijkt te worden. Misschien hoeft niet alles een hogere betekenis te hebben. Misschien is het al genoeg om gewoon écht te leven. In het hier en nu, met wat er ook gebeurt.
Ik merk namelijk dat de momenten waarop ik me de laatste tijd het meest vervuld voel vaak helemaal niets groots of spiritueels bevatten. Soms voel ik meer vrede tijdens een simpele fietstocht naar de biologische markt dan tijdens urenlange gesprekken over bewustzijn of verlichting. Soms voel ik meer verbinding tijdens een rustige ochtend met een mok warm water en stilte dan op plekken waar iedereen probeert wijs of geheeld over te komen. En misschien is dat uiteindelijk ook wat India me heeft geleerd. Niet nog meer zoeken, maar juist minder. Minder rennen. Minder identificatie. Minder bezig zijn met wie je denkt te moeten zijn. En Reiki verdiept dat proces alleen maar verder…
Want ergens voelt het alsof ik jarenlang niet alleen op zoek was naar waarheid, maar ook naar een identiteit die me houvast gaf. De spirituele zoeker. De yogacharya. De persoon die haar leven aan dharma wilde wijden. Maar wat gebeurt er wanneer zelfs die identiteit langzaam begint weg te vallen?
Die vraag voel ik de laatste tijd steeds sterker. En eerlijk gezegd weet ik het antwoord nog niet. Ik weet niet precies waar mijn leven de komende jaren naartoe beweegt. Ik voel alleen dat er iets aan het verschuiven is. Alsof ik langzaam een oude huid aan het loslaten ben. Niet omdat het fout was, maar omdat ik er simpelweg uit begin te groeien. Misschien hoort dat ook gewoon bij volwassen worden. Dat je op een gegeven moment beseft dat geen enkele identiteit je uiteindelijk volledig kan dragen. Zelfs een spirituele identiteit niet. Dat er onder al die rollen, overtuigingen en verhalen uiteindelijk gewoon een mens overblijft die verlangt naar rust, eenvoud, liefde en echtheid.
En misschien is dat uiteindelijk veel dichter bij dharma dan ik jarenlang dacht. Niet de buitenkant ervan. Niet de rituelen. Niet de hoogtijdagen. Niet de filosofie. Niet de identiteit. Niet de mooie quotes, afbeeldingen of verhalen. Maar simpelweg leren om steeds eerlijker, zachter en bewuster aanwezig te zijn in het leven dat zich nu afspeelt. Zonder voortdurend ergens anders naartoe te hoeven.
Misschien is dat wel de eerste keer dat ik echt begin thuis te komen. Al lijkt dat ook een proces op zichzelf…
