Een nieuwe vorm van thuiskomen
Afgelopen donderdag heb ik te horen gekregen dat mijn huurwoning toch de verkoop in gaat. Ergens wist ik natuurlijk al dat dit moment ooit zou komen. Mentaal was ik er al even op voorbereid, maar emotioneel merk ik dat het me toch meer raakt dan ik zou willen toegeven.
Ik ben in mijn hele leven al tien keer verhuisd, en dan tel ik mijn vijf nomadische jaren in India nog niet eens mee. Mijn huidige woning was de eerste plek die echt als thuis voelde. Een plek met veel rust, licht en ruimte. Waar ik fijn kon wonen en werken. Op een locatie waar ik geen auto nodig heb en alles wat belangrijk voor me is eenvoudig bereikbaar is met de fiets of het openbaar vervoer. De biologische versmarkt van Lekkernassûh. Het Reikicentrum waar ik zo graag kom. De Indiase toko. Mijn familie. Het station. Mijn dagelijkse routines. Alles viel hier op een natuurlijke manier samen.
Het afgelopen jaar heb ik hier met ontzettend veel plezier gewoond, en de tijd is voorbij gevlogen. Nu is het tijd voor iets anders. En hoewel ik diep vanbinnen voel dat er uiteindelijk een nóg mooiere plek op me wacht, vind ik het soms ook gewoon spannend.
Misschien juist omdat deze woning voor mij veel meer was dan alleen een dak boven mijn hoofd. Het was een plek waar ik na jaren van reizen, zoeken en bewegen eindelijk een bepaalde vorm van rust begon te ervaren. Een plek waar ik langzaam begon te landen in Nederland. Waar ik volledig op mijn eigen manier kon leven en mijn eigen ritme kon volgen. Waar ik mensen kon ontvangen voor Reiki-behandelingen, ayurvedische consulten, workshops en cursussen. Waar ik kon lezen, studeren, koken, werken en gewoon even helemaal niets hoefde. Het was niet alleen een huis, maar een plek waar ik langzaam weer thuiskwam bij mezelf.
Ik denk dat veel mensen onderschatten hoeveel invloed een woning heeft op je mentale en fysieke welzijn. Voor mij is een fijne woning een plek waar mijn zenuwstelsel tot rust komt. Waar ik niet “aan” hoef te staan. Waar stilte, licht en eenvoud ruimte maken voor creativiteit, herstel en levensvreugde. Dat is iets wat ik het afgelopen jaar steeds meer ben gaan waarderen. Zeker omdat ik het grootste deel van mijn leven vooral gewend was om altijd bezig te zijn. Altijd onderweg. Altijd aan het nadenken over werk, geld, toekomst of de volgende stap. Pas de laatste tijd begin ik echt te begrijpen hoe belangrijk rust eigenlijk is voor de kwaliteit van leven.
We leven tegelijkertijd ook in vreemde tijden. Alles lijkt duurder, sneller en ingewikkelder te worden. Zeker als zelfstandig ondernemer zonder vast contract voelt wonen soms bijna als een privilege in plaats van iets vanzelfsprekends. Bij mijn vorige huizenjacht vroegen verhuurders bijvoorbeeld heel stellig naar mijn jaarcijfers van de afgelopen drie jaar, terwijl ik die jaren grotendeels aan het reizen was en nauwelijks inkomen had. Dat ik ondertussen een fijn spaarbedrag had opgebouwd, passief inkomen opbouwde met indexbeleggen, nooit schulden heb gehad en heel bewust met geld omga, interesseerde hen niet.
Soms lijkt het alsof systemen vooral kijken naar wat er op papier staat, en veel minder naar hoe iemand daadwerkelijk leeft. Naar financiële rust, eenvoud, veerkracht of het vermogen om met weinig middelen een stabiel en gelukkig leven op te bouwen. Alsof cijfers belangrijker zijn geworden dan menselijkheid en gezond verstand. Tegelijkertijd begrijp ik ook ergens wel waar die behoefte aan controle vandaan komt. We leven in een maatschappij waarin alles steeds meer wordt dichtgeregeld, berekend en ingeschat op basis van risico’s. Maar juist daardoor lijkt er steeds minder ruimte over te blijven voor menselijke nuance.
Bovendien leven we in een tijd waarin kosten veel sneller lijken te stijgen dan inkomen, en daardoor ben ik – en zoals mij vele anderen – steeds meer gaan kijken naar praktische systemen, alternatieven en community’s die helpen om slimmer en minder afhankelijk van hoge vaste lasten te leven. Niet als extreme leefstijl waarin je nooit geld uitgeeft of jezelf alles ontzegt, maar gewoon als een manier om meer ademruimte en vrijheid te behouden. Zo betaal ik een groot deel van mijn boodschappen bijvoorbeeld met vrijwilligerswerk, en vraag ik voor sommige klussen hulp via Timebank in plaats van dat ik er geld voor uitgeef.
Ik merk dat ik steeds minder waarde hecht aan status of bezit, en juist steeds meer aan toegankelijkheid, eenvoud en kwaliteit van leven. Dat ik liever dichtbij een praktisch station woon dan een dure auto voor de deur heb staan. Dat ik liever onderdeel ben van een warme community dan voortdurend bezig ben met “meer”. Dat ik liever een rustige ochtend heb met een mok warm water en naar de biologische markt of het reikicentrum fiets, dan een leven waarin alles draait om presteren en consumeren. Ik merk dat veel mensen in mijn familie succes nog altijd meten aan bezit, status en drukte, waardoor eenvoud als snel wordt gezien als een teken dat er iets ontbreekt, of iets om medelijden mee te hebben. Terwijl het mij juist enorm veel rust en vrijheid brengt.
Dat andere leven heb ik namelijk al geleefd. Van mijn 16e t/m mijn 26e draaide mijn leven grotendeels om hard werken, deadlines, presteren en voortdurend “aan” staan. Van buiten zag dat er misschien succesvol uit, maar van binnen raakte ik steeds verder verwijderd van mezelf. Uiteindelijk leverde het me drie burn-outs op, chronische gezondheidsklachten en nauwelijks momenten waarop ik me écht vrij, ontspannen of gelukkig voelde. Ik dacht jarenlang dat harder werken vanzelf zou leiden tot rust of voldoening, totdat mijn lichaam me steeds opnieuw liet zien dat het zo niet langer werkte. In veel opzichten voelt het alsof ik daar inmiddels van genezen ben.
Ik weet dat ik, juist door mijn eenvoudige leefstijl en fijne netwerk, uiteindelijk altijd een oplossing heb gevonden voor de moeilijkheden die op mijn pad kwamen. En als er iets is dat ik het afgelopen jaar steeds sterker ben gaan beseffen, dan is het dat het leven van me houdt. En dat Bhagvaan (God) van me houdt. En Reiki.
Of ik nu in India ben of in Nederland; ik merk dat ik steeds meer begin te genieten van het leven. Niet alleen wanneer alles meezit, maar juist ook in de tussenfases. In de onzekerheid. In het niet-weten. Dat genieten gebeurt op een steeds dieper niveau. Waar veel mensen geluk lijken te zoeken in perfecte plaatjes – een succesvolle carrière, een koopwoning, dure vakanties of een sprookjesrelatie – merk ik dat ik steeds meer ben gaan genieten van mijn eigen gezelschap. Van eenvoud. Van vrijheid. Van de ruimte om mijn leven op mijn eigen manier vorm te geven. Al zijn er soms natuurlijk nog steeds dagen of momenten dat ik in mijn oude piekerende ik schiet en de angst even de kop op steekt.
Ik heb misschien geen vast contract, geen koophuis en geen standaard levenspad. Maar ik kan wel zelf bepalen hoe ik mijn dagen invul. Hoe ik leef. Waar ik mijn tijd, aandacht en energie aan besteed. En dat is óók een vorm van rijkdom. En eerlijk gezegd denk ik dat veel mensen diep vanbinnen verlangen naar diezelfde vrijheid, maar tegelijkertijd bang zijn voor de onzekerheid die ermee gepaard gaat. Vrijheid is (merk ik) niet alleen maar licht en romantisch. Het vraagt ook vertrouwen. Verantwoordelijkheid. De bereidheid om soms even niet te weten hoe alles zal lopen. En juist daarin voel ik dat ik de afgelopen jaren enorm gegroeid ben.
Tegelijkertijd voel ik aan alles dat er momenteel iets aan het verschuiven is. Woning. Werk. Inkomen. Richting. Alsof het leven langzaam ruimte aan het maken is voor een nieuwe fase die ik zelf nog niet helemaal kan overzien. Een verandering die waarschijnlijk veel overhoop gaat halen van wat ik de afgelopen jaren heb opgebouwd. Maar wel op een goede manier. En toch vind ik het soms spannend. Misschien juist omdat ik voel dat het groot is. Maar onder die spanning zit tegelijkertijd ook vertrouwen. Een diep gevoel dat er iets heel moois en zachts op me wacht. Dat deze verandering niet het einde is van iets, maar het begin van een nieuwe vorm van thuiskomen.
Misschien is dat uiteindelijk ook wat thuiskomen werkelijk betekent. Niet dat alles altijd vaststaat of zeker is, maar dat je langzaam leert vertrouwen dat het leven je draagt. Ook wanneer dingen veranderen.
Natuurlijk hoop ik de komende tijd weer een fijne plek te vinden. Een plek met rust, licht en ruimte. Maar diep vanbinnen voel ik ook dat deze verandering niet tegen me werkt, maar vóór me. En misschien is dat vertrouwen uiteindelijk wel het grootste thuis dat ik ooit heb gevonden. En misschien is het leven me nu langzaam aan het leren hoe ik daar écht in kan wonen.
