Leven zonder garanties: een ander idee van vrijheid
In 2018 liet ik mijn succesvolle communicatiecarrière achter me. Volgens sommigen was dat een impulsieve beslissing, of een romantisch idee over “het volgen van mijn hart”. Maar ik weet hoe lang ik heb getwijfeld, alle plussen en minnen heb afgewogen, en mezelf steeds opnieuw dezelfde vragen stelde. Maak ik wel de juiste keuze? Wat als ik straks niet rondkom? Wat als ik over een paar jaar spijt krijg van deze stap?
Ik had destijds een vast contract en was actief op zoek naar een koopwoning, zolang ik als alleenstaande nog een gunstige hypotheek kon krijgen. In veel opzichten had ik precies datgene waar zo vaak naar wordt gestreefd: stabiliteit, zekerheid en een duidelijk pad vooruit. En toch voelde het alsof ik mezelf langzaam aan het verliezen was binnen die structuur. Alsof ik me aanpaste aan een leven dat van buiten klopte, maar van binnen steeds stiller werd. Niet op een zen-manier, maar alsof ik niet meer leefde.
Het besef was er dat het leven anders mocht zijn. Dat ik een andere koers mocht varen. Tegelijkertijd waren er momenten waarop het voelde alsof ik mijn zekerheid bewust weggooide. Alsof ik iets losliet wat me bescherming bood. Ik wist heel goed wat ik opgaf, en dat maakte de keuze zo zwaar. Ik kon de consequenties niet wegrelativeren of spiritueel verpakken. Ik wist dat dit een stap was zonder garanties. Maar op de een of andere manier zei iets mij dat ik het toch moest doen, juist voor mezelf.
Om mezelf te beschermen, maakte ik een mooie deal met mijn werkgever en nam ik ontslag. Daarna reisde ik twee maanden door de Himalaya’s en studeerde ik een maand in Rishikesh, aan de voet van datzelfde gebergte. Tijdens die reis gebeurde er iets wat ik niet had zien aankomen. Ver weg van de westerse wereld, van agenda’s, deadlines en verwachtingen, merkte ik hoe mijn lichaam signalen begon te geven van leven. Niet omdat alles makkelijk was, maar omdat ik niet voortdurend hoefde te voldoen aan iets buiten mezelf.
Ik voelde me vrij op een manier die ik niet kende. Dat was fijn, maar ook verrassend, en verwarrend, en tegelijk helder. Ik was aanwezig. Alsof er ruimte kwam om weer te ademen. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me niet alleen rustig, maar ook levend. Toen ik na drie maanden India terugkeerde naar Nederland, merkte ik hoe groot het contrast was. Ik probeerde door te gaan, weer te functioneren, mijn plek opnieuw in te nemen, maar iets in mij werkte niet meer mee. Ik raakte in een depressie en burn-out, en mijn lichaam trok uiteindelijk aan de noodrem.
Het heeft lang geduurd voordat ik durfde te erkennen wat daaronder lag. Dat dit geen tijdelijke dip was, en ook geen teken dat ik “even moest herstellen” om daarna weer door te gaan zoals voorheen. Ik voelde steeds sterker dat ik voor langere tijd naar India moest. Niet om te ontsnappen aan het leven, maar om te onderzoeken hoe ik het op een andere, eerlijkere manier kon leven. Tijdens een vipassana-retraite kwam ik in aanraking met Reiki, en al snel bevestigde Reiki voor mij dat het de juiste stap was om mijn motorrijbewijs te behalen en vervolgens alles in Nederland achter te laten, om voor langere tijd naar India te gaan.
Ik heb vervolgens vijf jaar in India gewoond, gereisd en gestudeerd als nomade. Ik leefde minimalistisch, met weinig bezit en zonder vaste plek, omdat dat me de ruimte gaf die ik nodig had. Omdat ik vrijheid zocht buiten mijn eigen comfortzone en vaste structuren. Ik bleef online werken om mijn lasten te kunnen betalen en dit leven mogelijk te maken. Het was geen luxe bestaan, maar het was genoeg. Belangrijker nog: het werk dat ik deed sloot aan bij waar ik voor stond. Hindoe Dharma, Vedische Astrologie en het begeleiden van mensen die vastliepen en richting zochten. Niet vanuit theorie, boeken of verhalen, maar vanuit geleefde ervaring.
In India heb ik de meest gave en bijzondere ervaringen opgedaan. Naast vele opleidingen en sadhana maakte ik dagenlange wandeltochten in de Himalaya’s, sliep vaak in de buitenlucht dichterbij de sterren, beklom een gletsjer, zag een sneeuwluipaard, maakte motorritten, ging bungeejumpen en bezocht unieke plekken waar zelfs veel lokale Indiërs nooit waren geweest. Ik verbleef in de jungle, in ashrams, dorpen en grotten, en bezocht regio’s waar mijn voorouders ooit woonden. Ervaringen die ik nooit had durven dromen, en uitdagingen waarvan ik nooit had verwacht dat ik ze zou aangaan.
Maar dit leven was niet altijd makkelijk. De vrijheid die ik zocht, had ook een keerzijde. Er was weinig zekerheid, nauwelijks een vangnet en geen vaste grond om op terug te vallen. Zelfs geen reisverzekering die mijn avontuur dekte. Elke keuze had directe gevolgen, financieel, praktisch en emotioneel. Er was niemand die bijsprong als het even niet liep, niemand die verantwoordelijkheid overnam wanneer het zwaar werd. Dat alles lag bij mij.
Er waren periodes waarin ik voortdurend moest schakelen. Tussen regio’s, plekken, klimaten en culturen, maar ook tussen vertrouwen en twijfel. Tussen het gevoel dat ik precies daar was waar ik moest zijn, en momenten waarop ik me afvroeg of ik niet te ver was gegaan. Of ik mezelf niet te kwetsbaar had opgesteld. Of dit leven op de lange termijn wel houdbaar was. En of ik niet in een gat zou vallen als ik terug zou gaan naar Nederland. Want dit geweldige weer en al deze bijzondere plekken en ervaringen, heb ik in Nederland niet.
Het nomadische bestaan vraagt iets van je uithoudingsvermogen. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Altijd opnieuw afstemmen. Steeds weer loslaten. Geen routines die vanzelfsprekend worden, geen vaste omgeving die je draagt. Soms verlangde ik naar eenvoud in een andere vorm: een vaste plek, een eigen sleutel, een bed dat niet steeds wisselde. Niet omdat ik terug wilde, maar omdat het menselijk is om af en toe rust te zoeken in het bekende. Tegelijkertijd merkte ik dat juist die voortdurende beweging me scherp hield. Ik kon me nergens in verstoppen. Niet in comfort, niet in afleiding, niet in vanzelfsprekendheden.
Alles wat niet klopte, kwam vroeg of laat naar de oppervlakte. Oude patronen, angsten, overtuigingen. Er was geen ontsnappen aan mezelf, en misschien was dat precies de bedoeling. Langzaam begon ik te begrijpen dat vrijheid niet betekent dat alles licht of prettig is. Vrijheid betekent verantwoordelijkheid dragen voor je eigen keuzes, zonder garantie op uitkomst. Het betekent leren staan in onzekerheid, zonder die meteen te willen oplossen. En het betekent ook accepteren dat je onderweg soms een prijs betaalt voor het leven dat je kiest.
Nu, acht jaar later, verdien ik minder dan de helft van wat ik ooit verdiende als communicatiedeskundige. Ik werk voor mezelf, niet fulltime, en mijn leven past niet binnen de gebruikelijke modellen van zekerheid en opbouw. Of ik ooit een hypotheek kan krijgen, weet ik niet. Of mijn toekomst eruit zal zien zoals anderen die voor zich zien, evenmin. Wat ik wel weet, is dat ik me vrij voel. Niet omdat alles duidelijk is, maar omdat ik mijn leven leef in afstemming met wat voor mij waar is. Ik hoef mezelf niet langer te forceren in een vorm die me langzaam leegtrekt. Ik heb zekerheid ingeruild voor eerlijkheid, en comfort voor aanwezigheid.
Dat heeft me veel gekost, en soms kost het me nog steeds iets. Maar het heeft me ook geleerd om mijn leven niet langer uit te stellen tot “later”, tot het veilig voelt of logisch wordt, of “tot ik met pensioen ga”. Ik leef nu. Met alles wat daarbij hoort. Zonder garantie, maar met een diep gevoel van juistheid. En elke keer als ik twijfel, kom ik terug bij hetzelfde besef: dit is mijn leven, en ik leef het.
